Nieuw Nederlands elftal, met dezelfde armoedige trekken

Voetbal Bij de herstart van Oranje viel niets te juichen. De eerste interland onder bondscoach Ronald Koeman ging verloren.

Bas Dost kon tegen Engeland als spits van Oranje opnieuw niet overtuigen. Foto ANP Pro Shots

Redelijk degelijk en zonder spektakel is het Oranje van Ronald Koeman vrijdagavond begonnen met een krappe nederlaag, in de eerste van een trits oefenduels die de nieuwe bondscoach langzamerhand wijzer moet maken in zijn tocht uit de voetbalrecessie. Het werd 1-0 voor Engeland, door Jesse Lingard, die na een uur voetballen een oceaan van ruimte had na een afgeslagen aanval van de flank. Het nieuwe begin inspireerde nauwelijks, in lijn met de verwachtingen was dat.

Op de pulserende lichtshow, dreunende beats en de volksliederen beider landen, volgde na een paar tellen wedstrijd een forse beuk van Hans Hateboer, die daarmee het tijdperk-Koeman in de uitverkochte Arena in Amsterdam opende met agressie en pit. Bal eerst, tegenstander daarna.

Uit dat vaatje zal getapt moeten worden, nu brille niet meer het handelsmerk is. Daarmee was meteen ook de interlandcarrière van de vleugelback uit het Groningse Beerta aangevangen, met een dosis felheid waarmee hij het tot een gewaardeerd Serie A-speler schopte.

Een nieuw Oranje is het, qua systeem. Zij het met vertrouwde armoedige trekken. Kan ook niet anders. Nieuwe bondscoach, zelfde geraamte op het veld. Georginio Wijnaldum, chronisch ruziënd met de bal. Kevin Strootman, centraal op het middenveld, deed weer vlak aan. Zijn interlandcarrière is een aaneenschakeling van jammerlijke optredens en genadeloze zelfkritiek. Alleen met verstilde lange ballen en armgebaren dicteert hij, nu en dan.

Momentenman Memphis, vrijdagavond wat leuke acties. Toch teleurstellend, gezien zijn groeiende vorm bij Olympique Lyon. Wanneer doet het supertalent, dat was ie, een gooi naar de opvolging van, zeg, Arjen Robben? Een schot vlak voor rust, in alle vrijheid, recht op de doelman. Een actie vlak na rust, langs zijn man, de bal net achter de lijn, de goal van Stefan de Vrij afgekeurd.

Gebrek aan creativiteit

Dat Oranje geen wapens heeft, kan al een jaar of drie geconstateerd worden en de oplossing blijft even ver weg. Het is vandaar dat de veilige veldbezetting van debuterend bondscoach Koeman, drie centrale verdedigers, twee opkomende backs, twee controlerende middenvelders en gebrek aan creativiteit, te billijken is. Tegenstanders van de mat spelen, het zit hier niet in. Nu niet, voorlopig niet.

Spits Bas Dost, hij in de basis omdat hij dat volgens Koeman verdient gezien zijn daadkracht in de Portugese competitie, prolongeerde zijn reeks van minimale bijdragen aan de nationale ploeg. Fenomenale goalgetter in Lissabon, kwijnend in Oranje – waar de voetballende tekortkomingen keer op keer blootgelegd worden. Het hakje op doel, uit een slap schot van Wijnaldum, wat had hij het nodig – maar makkelijk gekeerd. Quincy Promes, aanvallende middenvelder in deze opstelling - in de voetsporen van Robben zal hij moeten treden - kwam dicht bij de 1-0, maar controle uit een voorzet van Patrick van Aanholt was hem niet gegeven.

Oranje, daar worden de ruime voldoendes al een hele tijd achterin gescoord. Virgil van Dijk, duurste verdediger ter wereld en neo-aanvoerder van Oranje, soeverein met zijn collega’s Stefan de Vrij en Matthijs de Ligt. Amper in de problemen tegen de toch verraderlijk beweeglijke voorhoede van Engeland, waarin hoop van de natie Harry Kane ontbrak.

De ontwikkeling van De Ligt is inmiddels een studie waard. De baarlijke fouten slijten in rap tempo uit zijn repertoire, het voetenwerk met die grove benen: onwaarschijnlijk goed. Een jaar geleden was zijn Bulgarije-moment, het debuut, het slippertje, de nederlaag in Sofia, het ontslag van Danny Blind, het gemis van het WK dat daar al zo’n beetje feit werd. De gesneefde bondscoach van toen mag nu claimen dat hij dat toen toch goed gezien had met de Ajacied, dat is dan iets. Kijk nu: inzicht, snelheid, rust.

Het was, in de tweede helft, na de 1-0 van Lingard, Nederland dat even aandrong. Koeman injecteerde de ploeg met Davy Pröpper en Ryan Babel, iets van dreiging kwam er. De goal niet.

De embryonale staat van ontwikkeling waarin Koemans ploeg blijkens deze eerste interland verkeert, het is allemaal te begrijpen. En te lijden ook. Over een half jaar begint de Nations League, beetje wel beetje niet om het echie is dat. Twee keer Duitsland, twee keer Frankrijk en op het spel staat een ticket voor de playoffs van het EK 2020. Pas over een vol jaar, bij de start van de EK-kwalificatie, moet Oranje er echt staan – dat is maar goed ook.

Groeien, slijpen, zoeken tot die tijd. Maandag wacht Portugal in Genève. Weer oefenen, heel veel oefenen.