Mooi inkijkje in de psyche van een separatistenfamilie

Strip

Met ‘Briggs Land’ schetst stripauteur Brian Wood een intrigerend beeld van een separatistenfamilie in gepolariseerd Amerika. Wood geeft de lezer een blik in de leefwereld van de uiterst rechtse flank.

Met ieder verhaal dat stripauteur Brian Wood (DMZ, The Massive, Rebels) schrijft, rijst zijn ster. Zijn naam is intussen een kwaliteitsmerk geworden en prijkt groter op het omslag dan dat van de tekenaar. Briggs Land, zijn nieuwste stripserie over een antifederale separatistenfamilie die zich staande houdt met wapens, de bijbel en eigenrichting, schetst een indringend beeld van de uiterst rechtse flank in de Verenigde Staten. De ondertitel An American family under siege spreekt boekdelen: hier worden de rechten van de patriottische Amerikaan met voeten getreden. Gezien de huidige politieke situatie in Amerika is Briggs Land een relevante stripserie.

Op een bord bij de ingang van het omheinde en zwaarbewaakte Briggs Land staat zonder omhaal ‘You are now leaving the United States’. In de vrijstaat erachter wonen de Briggs, een militaristische familie die niets moet hebben van overheden. Ze worden er gesteund door sympathisanten die onder weinig florissante omstandigheden in een trailer park wonen. De groep, gevormd als een militia, eist hun rechten op met de Bill of Rights in de hand en een AK47 om de schouder. Gevaarlijk? Het is maar hoe je het bekijkt. Wie rechten heeft, mag zich erop laten voorstaan.

Paranoia

De familie Briggs staat onder aanvoering van Grace Briggs, moeder van drie zoons van wie één met een groot getatoeëerd hakenkruis op zijn borst. Haar man Jim zit een levenslange celstraf uit voor een mislukte aanslag op de president. Vanuit de gevangenis regelt hij het reilen en zeilen van de vrijstaat, via arische broederschappen, tot Grace het heft in handen neemt en hem buitenspel zet. Dat zet kwaad bloed in de gemeenschap en zorgt voor interne spanningen en paranoia. Intussen neemt ook de interesse van de federale recherche toe.

Het knappe van Briggs Land is dat Wood dicht op de huid van de familie zit. We zien het verhaal van binnenuit, waardoor de vijandige buitenwereld – en dan met name de gezagsdragers – als overdreven bemoeizuchtig en agressief overkomen. Dat de familie zich ledig houdt met witwassen en afpersing lijkt door Woods gezichtspunt van ondergeschikte betekenis. De idealen van de Briggs clan wegen daar zwaarder; het racistische gedachtegoed is vooralsnog nergens werkelijk een kwestie van belang.

Wood liet zich inspireren door de verhalen rond soortgelijke gemilitariseerde vrijstaten, met name die van Ruby Ridge. In 1992 mondde de arrestatie van de blanke separatist Randy Weaver in het noorden van Idaho uit in een bloedbad. In de juridische nasleep kreeg Weaver een forse schadevergoeding en kwam de werkwijze van de FBI in een kwaad daglicht te staan.

Sindsdien heeft deze kwestie, samen met die van de belegering van de Branch Davidians in Waco nog geen jaar later, het anti-overheidsdenken onder veel religieus-rechtse groepen aangewakkerd. Tegenwoordig klinken deze tegengeluiden vooral in alt-rightkringen en wordt in de VS uitgebreid stilgestaan bij de belegering van Waco, nu 25 jaar geleden, met een geromantiseerde televisieserie en een aantal kritische documentaires.

Niet angstaanjagend

Wood heeft een goede hand in het kiezen van de tekenaars die zijn verhalen op een hoger plan tillen. De realistische stijl van Mack Chater (SIX, Black Panther & The Crew) is niet hard of grimmig; zijn zwaarbewapende mannen ogen niet angstaanjagend. De agressie is meer voelbaar dan zichtbaar: De tekeningen staan in dienst van het verhaal, en niet andersom zoals bij de meeste superheldencomics waar alle actie juist overdreven aanwezig is. Hetzelfde geldt voor het kleurgebruik: dat is niet fel maar ingetogen.

Briggs Land is nergens van de grote gebaren en dat is een belangrijke troef. De strip is vooral een sterk en invoelend verhaal, dat een mooi inkijkje geeft in de psyche van de separatistenfamilie.

Of Briggs Land zich alsnog ontwikkelt naar een maatschappijkritische strip zal blijken. De eerste twee afgeronde verhaallijnen tonen het beeld dat we kennen uit de media: twee diametraal tegenover elkaar staande groepen, die volharden en nergens toe bereid zijn. De lezer wordt niet gesouffleerd: Wood bevestigt niemands gelijk en is ongevoelig voor bubbels. Dat is knap, in een samenleving die op dit punt volledig gepolariseerd is.

    • Stefan Nieuwenhuis