Recensie

Hoorweg heeft gewonnen aan zangkracht en inhoud

Ruim tien jaar geleden is het alweer dat de Rotterdamse Kim Hoorweg als piepjong talent van veertien debuteerde bij Verve, stal van vermaarde jazzartiesten. Een zeer vroege lancering met alle risico’s van dien. Haar ontluikende jazztalent kreeg kansen, maar haar muziek bleef lang inhoudelijk dunnetjes. Een volwassen, geloofwaardige sound heeft simpelweg enige (struikel)tijd nodig.

Met haar album Untouchable heeft Kim Hoorweg (nu 23) stappen gemaakt als artieste met een eigen verhaal. Hoorweg heeft ontegenzeggelijk gewonnen aan zangkracht en inhoud. Compositorisch is er geen misplaatste artisticiteit meer, maar een als indiejazz omschreven stijl met popaccenten die haar ligt. Haar stem verschiet mooi van kleur en staat in dienst van de songs waarvan een enkeling nog aan de lichte kant is, maar vaker valt meer experimenteler werk op. Zoals hoe ze bedwelmende verstikking bezingt in The Art of Breathing Under Water of de persoonlijke, onconventionele opening Soar.