Column

Herkend worden

We deden voor het eerst iets cultureels in het nieuwe gebied, uit eten en naar de film in een filmhuis in Zaandam dat ‘De Fabriek’ heet. We zaten achter een glimmende bak kaasfondue aan een tafeltje bij het raam en deden ons best om te genieten.

„Kijk dan”, zei ik, „schitterend industrieel erfgoed.” Een tafeltje verderop werd naar ons geloerd. Een man, NRC in de hand, kwam naar ons toe. Zijn vrouw of vriendin erachteraan.

Er stond die dag een paginagrote tekening van mezelf in de krant, naast een artikel over de gemeenteraad van Wormerland.

Hij: „Ben jij dit? Ben jij Marcel van Roosmalen?”

Ik keek naar de tekening, ik hing hangend met een kladblok over het plaatsnaambordje Wormer. Er stond ook nog een recente foto bij. Ja, dat was ik, Marcel van Roosmalen uit Wormer.

Zijn vriendin tegen mijn vriendin: „En ben jij dan die Eva Hoeke?”

„Ja”, zei Eva Hoeke, „ik ben Eva Hoeke, ook uit Wormer, haha.”

Nou, ze hadden het gelezen hoor, ze lazen alles en wisten alles.

Hij vond dat ik de bewoners van Wormer goed getroffen had, hij was geen fan van ze. Ze hadden ook in Wormer gewoond, de man was er zelfs geboren en getogen.

Zijn vrouw: „Wij zijn in het huis van zijn moeder gaan wonen, we zijn daar weggepest.”

Hij: „Sneeuwballen tegen de ruit enzo.”

Ik: „Waarom?”

Hij: „Lang verhaal…”

Daarna een hele tirade tegen Wormer, we geloofden het wel, maar hij dacht dat we ons nog weleens achter de oren zouden krabben.

Hij: „Ik denk niet dat jullie dat gaan volhouden, het is zo…”

Zij: „Zo boers…”

„Nou, we zetten toch nog maar even door”, zei Eva Hoeke, „we hebben een koophuis.”

Er kwam nog een vrouw bij staan. Ze had ook in Wormer gewoond en begon tegen mij over de Zaanbrug. „Echt belachelijk toch?”

Ik vond niets van de Zaanbrug, ik wilde onderhand weleens een stuk stokbrood in de kaasfondue dopen, maar ze ging maar door. Over dat ze haar in Wormer altijd nakeken als ze op hakken liep. Daarna roepend tegen een man een tafeltje verderop: „Toch Ton?”

Ton kwam er nu ook aan.

Zij: „Ik zeg net tegen Marcel van Roosmalen van NRC en Eva Hoeke van Volkskrant Magazine dat wij juist blij zijn dat we van Wormer naar Wormerveer verhuisd zijn.”

Ton: „We liepen laatst langs jullie huis en toen zeiden we: hier wonen ze dus, die arme mensen…”

We begonnen toch maar te eten. Bijzondere setting wel: twee mensen die nieuw waren in Wormer achter een bak kaasfondue in een filmhuis in Zaandam, omsingeld door vier ex-inwoners van Wormer die maar bleven zeggen hoe blij ze waren dat ze daar weg waren. Voor de vorm vroeg ik wat ze eigenlijk tegen Wormer hadden.

Antwoord: „De mensen zijn er zo opdringerig, zo into your face.”

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.