Recensie

Snorharen en hormonen

Coming of age In zijn debuut laat regisseur Kevin Meul zien dat hij spanning kan opbouwen. Met diepgang heeft hij wat meer moeite.

Aäron Roggeman als verveelde en verliefde puber Benjamin.

Dat Vlaming Kevin Meul weet hoe je spanning opbouwt, blijkt onder meer uit de dollemansrit die de hoofdpersonen in zijn filmdebuut op een Spaanse autosnelweg maken. Terwijl de twee dronken tieners de tijd van hun leven lijken te hebben, zit je als kijker minutenlang met ingehouden adem.

In My First Highway staat de puberende Benjamin (een overtuigende Aäron Roggeman) centraal bij wie de eerste snorharen op de bovenlip verschijnen en de bijbehorende hormonen zorgen voor veel seksuele frustratie. Het lijkt alsof iedereen op de zonnige Spaanse familiecamping waar hij met zijn ouders verblijft van bil gaat, behalve hijzelf. Als hij de jonge femme fatale Annabel (Romy Louise Lauwers) leert kennen, wordt hij hopeloos verliefd. Alleen blijkt zij andere plannen te hebben.

In Vlaamse films blijkt de combinatie van verveling en opspelende hormonen de laatste tijd vaker een giftige cocktail. Afgelopen jaar was er Fien Trochs Home, binnenkort is er Wij naar de roman van Elvis Peters. Jammer genoeg lukt het niet alle makers om hun puberpersonages evenveel diepgang mee te geven. Zo gaat Meul oppervlakkiger om met de demonen van zijn hoofdfiguren, dan met spanningsopbouw. De momenten dat je niet het gevoel hebt dat er een zwaard van Damocles boven de personages hangt, zijn dus minder boeiend. Dat die diepgang ontbreekt wordt extra onderstreept door vet aangezette gitaarpartijen die door de soundtrack schellen; ze hinten op iets wat het verhaal niet altijd waar kan maken. Desalniettemin blijft My First Highway een opmerkelijk debuut.

    • Sabeth Snijders