Recensie

Alex Klaasens verkleedfeestje is ook een gevoelig zelfportret

Recensie

In ‘Showponies’ hult Alex Klaasen zich in een groot aantal vermommingen. Zijn uitzinnige exuberante typetjes staan model voor wat hij zelf te zeggen heeft.

Alex Klaasen speelt exuberante typetjes. Foto Tom Sebus

‘Een identiteitsrevue”, noemt Alex Klaasen de theatershow Showponies waarin hij zichzelf laat zien door zich een avond lang te vertonen in een groot aantal verschillende vermommingen. Het is een woord dat nog niet bestond, maar het klopt aan alle kanten met wat hij hier laat zien. Alle typetjes die hij speelt, zijn meer dan typetjes; ze staan in al hun uitzinnige exuberantie model voor wat de acteur en cabaretier zelf te zeggen en te zingen heeft. En samen vormen ze een geheel van twee volstrekt uiteenlopende delen. Voor de pauze staat de voorstelling goeddeels in het teken van onbedaarlijk veel verkleedpret en na de pauze speelt Klaasen – in travestie – vooral een gevoelig zelfportret. Al duiken ook dan nog heel wat onverwachte grappen op.

Die eerste helft, waarin Klaasen wordt vergezeld door acht veelzijdige zang-, dans- en acteertalenten, is een snelgemonteerde reeks sketches die de hilariteit vaak vinden in een scabreus soort satire met homo-erotische inslag. Een door hitsige koorknapen gevormde boyband, een klassiek getoonzet zangkwartet dat een datingsite voor nichten bezingt, een Sherlock Holmes die ten overstaan van alle verdachten de ware nicht weet aan te wijzen, een ironische ode aan het werkelijkheidsgehalte van pornofilms – en zo gaat het maar door. Soms iets te overdadig, maar voortdurend op scherp gezet door regisseur Gijs de Lange, en fantasievol geënsceneerd door choreograaf Daan Wijnands.

Zo biedt Showponies een verrassende aanblik, inclusief een puntig parodietje op een zijige talkshow („ik praat vanavond met mensen die dingen hebben meegemaakt”), een briljante persiflage op een meeslepend bedoelde Streisand-song en een lied over de techniek van een musicallied: „Gaan we dit nu zingen, dit gesprek?” Ensemble-cabaret, heette dat vroeger – en daar zien we tegenwoordig niet genoeg meer van.

    • Henk van Gelder