Opinie

    • Hugo Camps

Uitzwaaien

Vijftien jaar Oranje en dan moeten bedelen om een uitzwaaiwedstrijd. Wesley Sneijder maakte een smartlap van het einde van zijn carrière als international. Hij had gerekend op nog een laatste interland waarbij hij met een applausvervanging afscheid kon nemen van de fans. Bondscoach Ronald Koeman en de KNVB zagen dat niet zitten, maar bedachten een ersatzmoment na emotioneel protest van de voetballer. Wesley zal alsnog gevierd worden, zij het wellicht samen met Rafael van der Vaart en Dirk Kuijt. Ook dat stemt de kleine generaal bokkig, want hij wil enkelvoudig, in de glorie van zichzelf, een laatste keer ondergedompeld worden in de sirene van de tribunes. Met een plebejische pointe het zeegat uit.

Sneijder verwijst altijd naar Arjen Robben, die wel feestelijk werd uitgezwaaid, vrouw en kinderen mede op het veld. Hij vergeet daarbij dat Robben een door het Oranje-legioen geliefde mascotte is die bleef scoren. Wesley daarentegen werd niet meer Oranje-waardig bevonden. Hij deemsterde weg en werd zelfs door Dick Advocaat niet meer opgeroepen.

De treurige slijtage van een afscheid.

Moeten zeuren en smeken om in de armen van het volk afscheid te mogen nemen als international met de jarenlange status van boegbeeld, is zo bedroevend en vernederend dat je aan een uitzwaaiwedstrijd niet eens meer wilt denken. Een recordinternational gaat niet op de knieën om gedag te mogen zeggen tegen het volk. Hij laat zich zeker niet in een ineengeflanste kalender van de KNVB prangen. Als het niet groots en autonoom kan, dan maar geen adieu.

Wesley Sneijder heeft kennelijk niet meer het zelfrespect om nee te zeggen tegen een feestje dat hij zelf moest afdwingen. Bondscoach Ronald Koeman had hem nochtans te verstaan gegeven dat Oranje een gesloten deur was die niet meer zou opengaan voor wat sentimentele tralala. Waarop de ex-international in snot en slijm de media mobiliseerde om een laatste keer ritueel bemind te worden.

Wat er ook nog aan momentum voor het afscheid van Sneijder wordt bedacht, het zal altijd geforceerd en harteloos zijn. Emotionele waarde: nihil.

Nederlandse sportinstanties hebben weinig gevoel voor het verleden van hun helden. Zie hoe Ireen Wüst door haar sponsor naar het struikgewas is afgevoerd. Net nadat ze uit Pyeongchang met goud was thuisgekomen. De sponsor wilde wel doorgaan in de schaatssport, maar zonder de succesvolste olympiër aller tijden. Te oud en te lastig. In lompigheid kon de timing van sponsor Justlease niet meer geklopt worden.

Je zou denken dat de hele schaatswereld in opstand kwam tegen dit respectloze boerenkinkelgedrag, maar nee, de jongens en meisje bleven hangen in hun eigen kleine sponsorgeluk. Ook grootheden als Sven Kramer hadden geen zin om even voor Fré Meis te spelen. Stakingsleiders zijn ook in de sport uit de tijd.

Hele volksstammen hebben zich de afgelopen jaren gespiegeld aan Wesley Sneijder en Ireen Wüst. Ze wilden alles van hun idolen weten, van het aanrecht tot de bedstee. Sportieve prestaties waren niet genoeg voor de identificatielust, er moest intimiteit bij. Bij vlagen deden Sneijder en Wüst gewillig mee in de ontbloting van hun ziel. Vandaar de gekwetste hardnekkigheid van Sneijder om een laatste eerbetoon af te dwingen. Hij heeft tenslotte meer gegeven dan bal binnenkant paal. Er was passie en trots en liefde voor vlag en vaderland. Zegt hij zelf met de grimas van een offer.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver.
    • Hugo Camps