Column

Wel prima hoor

Bij Ik Vertrek werd een boerenfamilie gevolgd die naar Australië ging om daar een melkveebedrijf te beginnen. Het opvallende aan deze familie was dat niemand ergens een probleem in zag. Je zou de mensen thuis dan wel missen, maar goed, dat was dan maar zo. Er bestond per slot van rekening Skype.

De moeder van het gezin zei het volgende over het voornemen, en het is belangrijk om hier de meest opgeruimde toon op aarde bij te denken: „Dan ga je gewoon mee, ik vind het wel prima hoor.” Ik zou emigratie op geen enkele manier ‘wel prima hoor’ vinden. Zulke grote levensveranderingen: je vindt ze denk ik óf fantastisch, óf verschrikkelijk. ‘Wel prima hoor’ vind ik meer iets voor de beslissing vanavond pizza te eten.

De vrouw vervolgde op dezelfde niets-aan-de-handtoon: „Je kunt beter naar Australië gaan dan dat je een ongeluk krijgt, dat je onder een auto ligt, dan ben je elkaar helemaal kwijt.”

Je kunt beter naar Australië gaan dan dat je een ongeluk krijgt

Ja, als je het zo stelt. Zou dat de manier zijn om extreem grote beslissingen te nemen? Door jezelf wijs te maken dat je anders een gruwelijke dood zult sterven? Australië, óf een auto-ongeluk, je moet nú kiezen! Het alternatief, namelijk hier blijven en best gelukkig zijn, wordt vergeten. Evenals het feit dat je in Australië ook heel goed onder een auto terecht kunt komen.

Het wegredigeren van ongewenste gedachten is iets wat we de hele dag doen. Sommige mensen zijn er echter wel beter in dan anderen, en deze vrouw was een meesteres.

Je verwacht bij dit soort extreme opgeruimdheid dat het allemaal nog wel eens vies tegen kan gaan vallen. Dat de familie in Australië wordt verteerd door heimwee, dat de koeien geen melk geven, dat de kinderen terugwillen. Maar nee hoor. Ook in Australië ging alles prima. Hup, nog wat kinderen erbij. Leuk bedrijf, fijne school. Geen enkel probleem.

De familie was zwaar christelijk. Dat scheelt in zulk soort gevallen waarschijnlijk.

Paulien Cornelisse is cabaretier en schrijver.