Recensie

De mobiele games van maart

Recensie Kermiskunstjes, straatvechten, konvooien beroven. In de mobiele games van deze maand doe je dat allemaal in een tekenfilmachtige spelomgeving.

Schattig UFO-bolletje

Toen Nintendo in 2015 aankondigde de overstap van spelconsoles naar mobiele platforms te maken, gingen de harten van menig gamer harder kloppen. Want prachtige titels als Mario Kart, Super Mario en de The Legend of Zelda bestaan bijna niet in de app stores. Maar Pokemon Go en Super Mario Run hebben die belofte van echte Nintendo-kwaliteit op je tablet of smartphone niet kunnen waarmaken.

HAL Studios komt wel dicht in de buurt met Part Time UFO. De programmeurs maakten eerder Nintendo-klassiekers als Kirby’s Dream Land, Super Smash Bros en Pokemon Snap.

In Part Time UFO bestuur je een op aarde gestrande vliegende schotel. Geen met verwoestende lasers schietende Independence Day-schijf, maar een schattig geanimeerd bolletje, dat sterk lijkt op HAL’s meest bekende creatie Kirby. Om een bestaan op aarde op te bouwen moet het schoteltje geld verdienen. Dat doe je door je enige ‘wapen’ te gebruiken, een grijparm. Met een knop aan de rechterkant van je scherm laat je die zakken, grijpen en loslaten. Met een bewegingstoets aan de rechterkant, vlieg je door het scherm. Met dit kermiskunstje moet je vrachtwagens inladen en Griekse tempels of torens van cheerleaders bouwen.

De eclectische spelstijl en de prachtige cartoonachtige graphics laten zien hoeveel de lol de HAL Studios hadden bij het maken van deze game. Voor een echte mobiele Nintendo-ervaring is Part Time UFO elke euro waard.

Rammen op knoppen

Voor een game die 1,3 gigabyte ruimte op je apparaat inneemt en 5,49 euro kost, zietStreet Fighter IV Champion Edition er beroerd uit. De vechters van de beroemde franchise, bekend van zijn animetekenfilm-stijl, zijn blokkerige vlekken die lelijk afsteken tegen de zachter vormgegeven achtergrond. Laat je hierdoor niet afschrikken. Dit uiterlijk is nog altijd beter dan dat van bijvoorbeeld Volt, een van de vele andere delen van de speelse knokfranchise.

De makers van de Champion Edition begrijpen dat deze vechtgame draait om het wild drukken op knoppen: om te slaan, te schoppen, te springen. Ze bewijzen de speler een dienst door knoppen voor al deze functies aan te bieden op het beeldscherm, zonder de aandacht visueel van de actie af te leiden. De grootste charme van Street Fighter – het inrammen van de juiste knopvolgorde en de speciale aanvallen – blijft zo bewaard. Stiekem kun je trouwens tijdens het laden van gevechten lezen wat de juiste knopcombinaties zijn.

Het is een verademing om op zo’n toegankelijke manier de 32 personages te bediene, zoals de narcistische stierenvechter Vega of de goedaardige karateka Ryu. Spelmodi als multiplayer of challenge waarbij je bijzondere actiecombinaties moet uitvoeren, naast de standaardopties als Arcade, geven Street Fighter IV Champion Edition een lange adem. Je vergeet bijna hoe pijnlijk lelijk deze game is.

Wéér terug naar de jaren tachtig

Daft Jump is een ode aan de jaren tachtig. Daarvan getuigen de cassettebandjes, felle neonkleuren en arcade-achtige vormgeving. Maar de game van Jordaanse ontwikkelaar Three Dots Games, die vorig jaar de belangrijke Big Indie Pitch van Pocket Gamer won, bevat genoeg eigentijdse elementen: tekenfilmachtige graphics, een strakke elektronische soundtrack, een woordspeling op muziekduo Daft Punk, en een Flappy Birdachtige besturing.

Onder deze opdringerige retrolaag zit een vermakelijk spelconcept. Je bestuurt een minimalistisch vormgegeven robot, zo weggelopen uit de schattige familiefilm Short Circuit (1986), die tijdens het racen naar rechts obstakels moet ontwijken. De levels van Daft Jump zijn pittig, omdat de robot gaandeweg uit meer onderdelen bestaat. Dat maakt het springen en ontwijken van obstakels uitdagend en heerlijk frustrerend. Daarnaast is de soundtrack beter dan de meeste games die de muziek van Disney-klassieker Tron willen nadoen. En is het spel door de handig opgedeelde levels leuk voor de casual en hardcore gebruiker. Door de handig opgedeelde levels blijft het leuk voor de casual en hardcore gebruiker.

Origineel is het allemaal niet. Daft Punk leunt zwaar op andere recente retrogames, zoals Geometry Dash. De hype maakt dit spel daarom niet waar.

Konvooien beroven

De leren banden van je harnas snijden in je schouders. Je hebt je verstopt onder grote bladeren, de lucht is zwaar en vochtig. Je wacht al uren. Dan zie je door de kleine openingen tussen het groen eindelijk je doelwit: een goudkonvooi omringd door soldaten. Aanvallen! Dit is Caravan War, een Clash Royale-kloon van Hiker Games met een vermakelijke twist. Als Middeleeuwse roversbaron voer je twee legers aan: één die jouw eigen konvooien begeleidt, en een die de wagens van medespelers berooft.

Als je niet aan het moorden en plunderen bent, onderhoud je een basis – zoals in zoveel strategie-games. Hier halen de onderdanen goud uit mijnen, ruil je het goud in voor bewerkt hout, en promoveer je roofridders. Bij dat laatste hoort ook het bewapenen van het konvooi en het uitproberen van de juiste verdediging van het krakkemikkige voertuig. Want ook jouw konvooi moet door de wildernis heen waar andere struikrovers hopen goud en hout buit te maken.

Het stelen van grondstoffen doe je in een campagne-spelmodus of tegen willekeurige spelers. Niet op een groot slagveld, maar in de vorm van een torenverdedigingsspeler. Want niet alleen het cartoonachtige uiterlijk lijkt sterk op Clash Royale. Toch is dit een innovatieve en vermakelijke game met een behoorlijk lange houdbaarheid.