Recensie

Opgewekte seksualiteit en samba-accenten bij Fever Ray

Pop Karin Dreijer van Fever Ray liet zich van een andere kant zien dan in 2009. Toen was de performance duister, nu danste ze rond, gesteund door vijf bizar verklede muzikanten.

Fever Ray tijdens een optreden in Milaan in februari dit jaar. Foto Francesco Prandoni

Strijdlustig komen de vrouwen het podium op. Een bloemenmeisje, een SM-dominatrix, een exotisch geklede percussioniste en een vrouw van hoofd tot voet gehuld in een karikaturale oranje bodybuilders-suit.

Dan volgt Karin Dreijer, het hoofd kaal geschoren, haar smalle trekken besmeurd met zwarte make-up rond mond en ogen, en gekleed in een wit dikmaakpak. Ze ziet eruit als een duivelse baby.

Karin Dreijer is voorvrouw en bedenker van Fever Ray. De Zweedse zangeres, die ooit debuteerde met haar broer in de band The Knife, heeft een uitzonderlijke positie: weinig zangeressen worden door de aanhang zo vereerd als de dwarse Dreijer. Haar enige solo-tour in 2009, toen ze speelde in een bizon-pak, goeddeels in het donker, kreeg een mythische status. De muziek was toen duister en zwaar.

Inmiddels is Dreijer veranderd. Op het onlangs verschenen album Plunge klinken de elektronische geluidserupties nog altijd statig, maar er zijn ook momenten dat de noten mogen dansen. Ze bezingt haar liefde voor mannen én vrouwen, en bestrijdt de heersende (seksuele) moraal: ‘This country makes it hard to fuck’.

Woensdagavond in het uitverkochte Paradiso, Amsterdam, leek Dreijer vrolijk en danste ze over de volle breedte van het toneel. De muziek, uitgevoerd door twee percussionisten, de dominatrix op synthesizer, en twee zangeressen, kreeg een extra dosis lichtvoetige samba-accenten van de twee drumsters, terwijl Dreijer haar griezelig vervormde zangstem liet afwisselen met het frivolere stemgeluid van de bodybuildster.

De drie zangeressen suggereerden een opgewekt soort seksualiteit, in elkaar gehaakt deinend, met nu en dan wat plagerige kastijdingen en haren trekken. Dreijers politieke (‘free abortions’) en seksuele boodschap wordt er niet ingehamerd. Concert en muzikanten hadden een eigenzinnige bravoure: niet beladen maar grappig.

    • Hester Carvalho