Recensie

Drie Braziliaanse muziekiconen maken status niet waar

Pop De Melkweg had met Gilberto Gil, Gal Costa en Nando Reis drie Braziliaanse muziekmonumenten op één podium. Het bleek geen garantie voor een goed concert.

Gilberto Gil (l), Gal Costa en Nando Reis zijn op gelegenheidstour. Foto Daryan Dornelles

Zouden ze zich bij de Melkweg niet gerealiseerd hebben welke legenden ze hadden binnengehaald? Het lijkt onwaarschijnlijk, maar toen het concert eigenlijk had moeten beginnen, slingerde een rij wachtenden nog ruim honderd meter lang naar het Leidseplein. In die rij heel veel Brazilianen, want Gilberto Gil, Gal Costa en Nando Reis zijn op gelegenheidstour. Drie Braziliaanse muziekmonumenten op één podium.

Binnen bleek een legendarische status niet genoeg voor een goed concert. Wanneer het drietal samen zong bleven het drie afzonderlijke stemmen, elk met een andere interpretatie van het lied. Gal Costa stond breekbaar op het podium. Ze heeft een mooie, kreukelige stem, maar die kwam lang niet altijd boven de gitaren uit. De akoestiek van de Rabozaal was haar slecht gezind, de drums à la stadionrock kletterden tegen de wanden.

Nando Reis, met 55 jaar de jongste van de drie, vermaakte zich het beste. In een mouwloos wit spijkerjasje was hij de enige die af en toe van zijn plek kwam en over het podium danste. De samenwerking lijkt vooral zijn rocksignatuur te dragen, terwijl de meeste bezoekers vermoedelijk voor Costa (72) en vooral Gilberto Gil (75) kwamen.

De liedjes en bewerkingen van Reis kennen de patronen van klassieke rockliedjes, maar dan met Portugese teksten. Gilberto Gil heeft zijn carrière nu juist gebouwd rond een fusie van pop met duidelijk Braziliaanse en Afrikaanse invloeden. De muzikale duizendpoot is een van de aartsvaders van de tropicália, de intellectuele kunststroming van de jaren zestig die werd gevoed door verzet tegen de toenmalige dictatuur. Zijn meesterschap kwam zeer sporadisch tevoorschijn, bij een paar vertolkingen van zijn eigen liedjes, waarbij de drummer verschoof naar de conga’s en Afrikaanse percussie. Mooiste liedje van de avond kwam toen Costa even de ruimte kreeg. Haar zwoele ‘Baby’, waarmee ze bijna vijftig jaar geleden een hit had, leek nu een breekbare ode aan het leven.

    • Leendert van der Valk