Recensie

Verwarrende komedie in het zicht van de dood

Tragikomedie ‘Dorst’ hinkt op twee gedachten. Dat is jammer, want er zat een mooi tragikomisch portret in het verhaal over een onsympathieke moeder en dochter die een manier zoeken om met de aanstaande dood van de moeder om te gaan.

Simone Kleinsma als de terminaal zieke Elisabeth.

Zwarte komedie Dorst bevat een verwarrende combinatie van ondubbelzinnigheid en vaagheid. Zo leggen de personages vaak expliciet uit hoe ongemakkelijk een situatie is. De oppervlakkige Coco (Elise van ’t Laar) zucht letterlijk „Gek hè, ik hier” tegen haar moeder Elisabeth nadat ze spontaan bij haar is ingetrokken. Het tweetal was van elkaar vervreemd, maar nu Elisabeth terminaal ziek is, voelt Coco zich alsnog geroepen een band op te bouwen.

Nog nadrukkelijker zijn de talloze terzijdes waarmee Elisabeth (een geestige onderkoelde Simone Kleinsma) de toeschouwer aanspreekt en duidelijk maakt dat sociaal wenselijk gedrag noch haar forte, noch haar prioriteit is. En al helemaal niet aan het einde van haar leven.

Tegelijkertijd laten regisseur Saskia Diesing (Nena) en mede-scenarist Esther Gerritsen op wier gelijknamige boek het verhaal is gebaseerd, de kijker vaak in het duister tasten naar de beweegredenen van personages. Of naar hun emotionele ontwikkelingen. Is het omdat de personages er niet in slagen om echt tot elkaar door te dringen dat de kijker dat ook niet mag?

Ook op andere manieren voelt het alsof Dorst hinkt op twee gedachten. Zo wordt wat krampachtig op de lach gemikt met slapstickachtige nevenfiguren zoals Coco’s oudere geliefde of haar tuttige stiefmoeder. Tegelijkertijd zorgen dit soort overdrijvingen ervoor dat het soms enorm geestige absurdisme dat Diesing en Gerritsen door het scenario hebben gevlochten, wat verloren gaat.

Dat Dorst er niet in slaagt om helder te kiezen, is jammer. Er zat een prachtig tragikomisch portret in deze onsympathieke moeder en dochter die proberen om een modus vivendi te vinden in het zicht van de dood.

    • Sabeth Snijders