Recensie

Toegankelijke hiphop in een vaal retrojasje

De Zwolse groep The Cool Quest presenteert zich op de albumhoes als kleurrijke hiphopbende. Die verwijzing naar de alternatieve hiphop van de jaren negentig was op hun debuut Funkin’ Badass uit 2014 vol jazz-, soul- en funkinvloeden ook muzikaal te horen. Dat de groep ontstond op een jamsessie was te merken aan het hoge improvisatiegehalte.

Op dit vervolg houden de leden de vale retrojasjes aan, maar wordt de jamsessie ingewisseld voor een hybride studio. In de stijl van Anderson .Paak en Chance The Rapper golven glazige synths boven een aangedikte ritmesectie. Samen met soulgitaren en gemanipuleerde vocalen ontstaat een galmend gewemel dat tegelijkertijd bedwelmt en aanspoort tot dansen. Het uitgebreide klankpalet brengt reliëf in de goed doordachte opbouw van de nummers. Daarin volgt de groep netjes de richtlijnen voor een pakkend popliedje.

De elektronische getinte, Engelstalige hiphop druppelt de Nederlandse scene langzaam binnen. Daarbinnen is The Cool Quest, met zijn kleurrijke popgeluid, misschien wel het meest toegankelijk.