Recensie

Netflix-film van zoon Bowie komt niet echt tot leven

In de proloog van Mute wordt een gewond Amish-jongetje naar het ziekenhuis gebracht, maar zijn ouders voorkomen, zoals hun geloof voorschrijft, dat hij wordt geopereerd. Het verklaart waarom hoofdpersoon Leo niet kan praten. Hij woont als volwassene in Berlijn anno 2052. Een Berlijn dat naast Duitsers wordt bevolkt door Russen, Amerikanen en andere immigranten. De huizen zijn volgeklad met graffiti, bewoners worden bespioneerd en eten afgeleverd met drones. Leo werkt als barman in een luxe club en heeft een relatie met Naadirah. Op de avond dat zij een geheim met hem wil delen verdwijnt ze, waarna de onverstoorbare Leo naar haar op zoek gaat.

Hij krijgt te maken met Russische gangsters, maar ook met twee Amerikaanse chirurgen die clandestien operaties uitvoeren. Dat doen ze al grappend en ruzie makend, wat doet denken aan de hoofdrolspelers uit de film MASH (1970). Dat acteur Paul Rudd precies zo’n druipsnor heeft als Elliott Gould versterkt dat vermoeden. Wel meer in Mute verwijst naar andere films, van het Blade Runner-achtige decor (‘retro future’) tot filmclichés over de Amish als moreel onkreukbaar.

Regisseur Duncan Jones (Moon, Source Code) bedacht Mute lang geleden maar het duurde zestien jaar voordat hij het scenario kon verfilmen. Hij droeg de sciencefictionfilm op aan zijn vader David Jones, beter bekend als David Bowie, en zijn vroegere oppas.

Maar zijn persoonlijke passie-project komt nooit echt tot leven. Ook komen de diverse verhaallijnen niet echt soepel samen. Hij wil iets vertellen over onbaatzuchtige liefde in een moreel corrupte, cynische wereld maar doet dat nogal potsierlijk. Leo’s zoektocht is bovendien vrij saai, waardoor je automatisch je aandacht verlegt naar het in het oog springende production design dat vol leuke details zit.

De Amerikanen komen er niet goed vanaf: ze zijn ongemanierd, opportunistisch en hebben seksueel-pathologische problemen. Mute suggereert dat dit komt door hun traumatische oorlogsverleden maar werkt dit niet bevredigend uit – en dat tekent de hele film.