Recensie

Mannen van Mars: ratjetoe van slecht gejatte grappen

Buddykomedie Echte relatie- en sekseclichés bespeelt de Nederlandse komedie ‘Mannen van Mars’ nergens, laat staan dat het ergens subversief wordt.

V.l.n.r. Martijn Fischer, Huub Smit en Daniël Boissevain in Mannen van Mars.

Ze komen niet van Mars, de mannen uit deze nieuwe Nederlandse komedie. Ze zijn van het Marsmancollege waar in de tijd dat ze er naar school gingen waarschijnlijk al net zo weinig aan echte emancipatie, laat staan poëzie, werd gedaan als in het gelijknamige zelfhulpboek van John Gray waar de film naar knipoogt. Die bestseller uit de jaren negentig over de soms onoverkomelijke verschillen tussen mannen en vrouwen.

En nu zijn ze halverwege de veertig en dienen de wijkende haarlijn, de eerste scheiding en de midlifecrisis zich aan en is er niemand in hun omgeving die ze uitlegt dat sommige mannen vooral voor zichzelf buitenaardse wezens zijn. Zeker de meegaande vrouwen die te veel Gray hebben gelezen niet.

Gelukkig is daar de reünie. Het ideale moment om de balans op te maken. Of in de wereld van oude vrienden Peter (net door zijn vrouw voor de huwelijkstherapeut ingeruild), huisvader Mark en ouwe rocker Edwin: een ‘ouderwets’ stapweekend. ‘Male bonding’ de luxe in de Dick Advocaat-suite in Huis ter Duin, de ballen waxend, bingedrinkend en nog zo wat van die dingen die echte mannen doen.

Wat volgt is een ratjetoe van slecht gejatte grappen uit het Hangover-genre. Maar ja, deze mannen zijn getrouwd, of in een relatie, of nog steeds verliefd op hun ex. Nederland is weer witter, monogamer en heteroseksueler dan ooit – dus echte slapstick, relatie- en sekseclichés bespelend, laat staan echt subversief wordt het nooit. Eerder het omgekeerde. Producent Johan Nijenhuis zegt altijd een goed gevoel te hebben voor wat het mainstreampubliek wil. Maar als dat blackface-grappen met zwarte haarverf zijn dan moet je je toch afvragen of dat is wat je aan een publiek wílt geven. Ik zag de film op zaterdagmiddag na de première. Er werd slechts twee keer echt hard gelachen. En gelukkig niet om deze grap.

    • Dana Linssen