Liever kwakkelen dan mooie ambities

West Ham United De ambitieuze eigenaren van West Ham United hebben het verbruid bij de supporters, die vrezen voor identiteitsverlies bij de Londense cultclub.

De excentrieke eigenaren van de Engelse voetbalclub West Ham United: David Sullivan (links) en zakenpartner David Gold. Ze hebben het verbruid bij de supporters. Foto Hollandse Hoogte

Het begon met de verkoop van softpornografie via de post. Na de verspreiding van foto’s en magazines volgde uitbreiding met seksshops en eind jaren zeventig begon hij met de productie van erotiekfilms in het low-budgetsegment. Zo vergaarde zakenman David Sullivan (69) een deel van het fortuin dat hij later in het Britse voetbal zou investeren.

De geboren Welshman deed dit niet alleen. Bij het opbouwen van zijn erotiekimperium werd Sullivan bijgestaan door zijn twaalf jaar oudere compagnon David Gold. Met deze zoon van een crimineel uit Oost-Londen kocht hij later twee sportkranten op, investeerde in vastgoed en nam in 2010 de voetbalclub over waarmee ze afgelopen weekeinde weer het nieuws haalden: West Ham United.

Aanleiding was het supportersprotest tijdens de verloren thuiswedstrijd tegen Burnley (3-0), dat zich toespitste op het ongewone eigenaarsduo van een even ongewone club. Juist vanwege de fanatieke supportersschare, de fans die het nog altijd steekt dat West Ham in 2016 zijn sfeervolle Boleyn Ground verruilde voor het voormalige Olympisch Stadion kilometers verderop.

Betere prestaties

Dat is ook waar de woede van afgelopen weekeinde uit voortkomt. Supporters was voorgespiegeld dat de verhuizing zou leiden tot betere prestaties, maar inmiddels is West Ham afgezakt naar de zestiende plek in de Premier League. Wat evenmin hielp: de club maakte vorige week bekend dat de winstcijfers in het eerste jaar in het London Stadium niet waren gegroeid.

Waarom dan die verhuizing? Antwoord: ambitie. Gold en Sullivan werden verleid door de capaciteit van het Olympisch Stadion, dat na de Zomerspelen van Londen 2012 zou vrijkomen: 66 duizend stoelen in plaats van 35 duizend. Meer fans betekende een hogere recette. Al in 2010 zei Sullivan dat zo’n nieuw onderkomen nodig was om te blijven wedijveren met andere Londense clubs als Arsenal en Tottenham Hotspur. Met de deal – West Ham huurt het stadion voor een kleine drie miljoen euro per jaar – lonkte meer sportieve stabiliteit. Nooit meer degradatiestress.

Club van de havenarbeiders

Maar voor de supporters school de aantrekkingskracht van West Ham nooit in sportieve prestaties. Zij koesterden het imago van een kwakkelende cultclub, die voetbalde in een typisch Brits stadion met vier verschillende tribunes, waar de wind via de open hoeken over het veld blies. En dat niet alleen. Zoals het veel kleinere Millwall berucht is om zijn hooligans, zo verwierf ook West Ham, eens de club van de havenarbeiders van de nabije Royal Docks, bekendheid door de fancultuur rond Boleyn Ground.

Een cultuur die voor een deel voortkomt uit het hooliganisme in de jaren zeventig en tachtig. Op Youtube zijn nog filmpjes te vinden waarin West Hams Inter City Firm zich van zijn beruchtste kant liet zien. Tot de verhuizing naar het nieuwe stadion was het gewoon dat een van de beruchtste mannen uit die tijd, Cass Pennant, zijn biografie verkocht vanuit een kraam voor het oude stadion.

„Een beetje anders zijn, dat is wat ons als supporters altijd heeft aangesproken”, schreef Mark Walker, voorzitter van de onafhankelijke supportersvereniging, maandag in The Times. „Niemand van ons gelooft dat wij een prijzenwinnende machine zullen worden. Als we dat hadden gewild, waren we wel ergens anders gaan kijken.”

Fluweelpaarse blazers

De clubeigenaren verpersoonlijkten min of meer het anders-zijn. Twee gefortuneerden uit de seksindustrie, van wie er een, David Gold, pal naast het oude stadion opgroeide, op nummer 442 in Green Street. Hij arriveerde zaterdag in een lange leren jas bij het stadion, waar Sullivan fluweelpaarse blazers afwisselt met officiersjassen, afgekleed met een Russische bontmuts. Excentrieker zie je ze zelden in de directielounges van de Premier League. Op foto’s kruisen ze steevast hun armen, net als de twee hamers in het clublogo.

Toch heeft het duo het nu verbruid bij de Oost-Londense aanhang. Ze zouden te weinig openstaan voor de mening van supporters en zijn met de club een weg ingeslagen die West Ham verder van zijn roots afdrijft. Afgelopen zomer verbraken ze het transferrecord van de club, met een spits van ruim 24 miljoen euro. Maar de supporters vrezen identiteitsverlies zoals bij clubs als het door miljoenen opgepompte Manchester City, de koploper in Engeland.

‘Een droom verkocht, een nachtmerrie gegeven’, stond er zaterdag op spandoeken. Nog tijdens de wedstrijd moesten Gold en Sullivan door stewards van het ereterras worden weggeleid nadat Sullivan door een muntstuk was geraakt.

Hoe de sfeer bij West Ham de komende competitiewedstrijden ook zal zijn, de ingeslagen weg lijkt onomkeerbaar. Boleyn Ground is nu een bouwput waar appartementen zullen verrijzen.