Een richting

Van tijd tot tijd vangen wij een kind op dat een thuis nodig heeft. Spoedgevallen. Altijd met een ‘rugzakje’, het een wat zwaarder dan het ander. Voor het jongetje van tien dat bij ons aan tafel zit is alles nog nieuw. Hij kijkt de kat uit de boom en is zwijgzaam.

We stellen vragen om een gesprek op gang te krijgen. Zijn antwoorden zijn kort en bondig. Of er iemand op school zit, vraag ik, voor wie hij iets speciaals voelt, meer dan voor een ander, verliefdheid misschien?

„Nee”, antwoordt hij serieus, „maar er is een meisje uit mijn klas dat zegt dat we voor elkaar gemaakt zijn.”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl