Recensie

Aboriginals op de vlucht voor blanke wraak

Western ‘Sweet Country’ is een indrukwekkende bijdrage aan het groeiend corpus films over het lot van de Aboriginals.

Natassia Gorey Furber en Hamilton Morris als Aboriginals op de vlucht in ‘Sweet Country’.

Australië is gebouwd op racisme, onderdrukking en geweld, blijkt uit Sweet Country. De film speelt zich af in 1929 en is een indrukwekkende bijdrage aan het groeiend corpus films over het lot van de Aboriginals. Hoofdpersoon Sam, een Aboriginalknecht, wordt uitgebuit en vernederd door een veteraan uit de Eerste Wereldoorlog die ook Sams vrouw verkracht. Als Sam hem uit zelfbehoud neerschiet, moeten hij en zijn echtgenote vluchten. De blanke bevolking is uit op wraak, ook al is Sam onschuldig. Ze trekken de woestijn in nabij Alice Springs en weten lang uit handen van hun achtervolgers te blijven. Maar de fanatieke sergeant Fletcher – „Ik ben de wet” – geeft niet op, ook al raakt hij uitgeput.

In een van de mooiste scènes zien we Fletcher van uitdroging hallucinerend in een meertje springen. Sweet Country ziet er prachtig uit, met veel scènes die bij ‘magic hour’ of zonsopgang zijn gefilmd. Thornton kondigt in korte flitsen, zowel flashbacks als flashforwards, het lot van zijn personages aan. Een effectieve verteltechniek die ook het Aboriginalbegrip van tijd – ‘The Dreaming’ – weerspiegelt, waarbij verleden, heden en toekomst niet bestaan en alles een droom is die je nú droomt.

Lees ook een interview met de regisseur van ‘Sweet Country’, Warwick Thornton: ‘Onze prachtige cultuur werd in twintig jaar uitgeroeid’

‘There will be peace in the valley for me’ zingt Johnny Cash tijdens de aftiteling, een ironisch einde voor een soms net iets te didactische film die duidelijk maakt dat dit ‘voor mij’ een andere groep geheel uitsluit.