Recensie

Kluchtige voorstelling van De Vroedt vol clichés over de liefde

Theater Regisseur Eric de Vroedt (‘The Nation’) maakte een ‘luchtige’ voorstelling met korte romantische verhalen. De geforceerd komische toon ontdoet het thema van ieder scherp randje.

Het is voor de acteurs een grote opgave om in scènes van vijf tot tien minuten hun personages van enige gelaagdheid te voorzien. Foto Sanne Peper

Als een regisseur iets een ‘cadeautje voor het publiek’ noemt moet je oppassen. Meestal is dat namelijk codetaal voor onambitieus en oppervlakkig entertainment. Er wasemt een minachting voor de toeschouwer uit: het bevestigt impliciet het vooroordeel dat goede kunst hard werken is, een inspanning waarvan je niet moet verwachten dat het publiek die altijd kan opbrengen.

De enscenering van Eric de Vroedt (Mighty Society, The Nation) van De hereniging van de twee Korea’s van de Franse auteur en regisseur Joël Pommerat ontstijgt die lage verwachtingen helaas nergens. Een deel van het probleem zit in de tekst zelf: de twintig korte verhalen laten een extreem belegen beeld van ‘de’ liefde zien. Waar een Netflixserie als Easy de anthologiestructuur gebruikt om een zo groot mogelijke diversiteit aan relaties op te zoeken, speelt Pommerat het klaar om alle twintig verhalen over een man en een vrouw te laten gaan. En dan hebben we het nog niet eens over de verstikkende heteronormatieve rollen die hij die mannen en vrouwen laat spelen: de meeste scènes gaan over jaloezie, overspel, de pijn van het ouderschap of andere zaken die roet in het eten van het huwelijksideaal gooien. Nergens komt het echter in de schrijver op dat misschien dat ideaal zelf ook eens bevraagd kan worden.

Ironie

In zijn bewerking toont De Vroedt gelukkig wel enig besef dat Pommerats tekst hopeloos ouderwets is, maar zijn oplossingen onderstrepen de mankementen van het stuk juist. Hij laat zijn acteurs de ergste momenten van rolbevestiging met enige ironie spelen, maar verbindt daar verder geen enkele dramaturgische consequenties aan. Daarnaast laat hij enkele homoseksuele stellen een kort fragment uit een van de scènes naspelen, een hol gebaar van inclusiviteit dat het pijnlijkste moment van de voorstelling vormt.

Lees ook de recensie van 'The Nation: Eric de Vroedts ‘The Nation’ is de theatergebeurtenis van het jaar

Het is voor de acteurs al een grote opgave om in scènes van vijf tot tien minuten hun personages van enige gelaagdheid te voorzien, maar de kluchterige spelregie doet die poging onherroepelijk stranden. De geforceerd komische toon ontdoet het thema van ieder scherp randje en reduceert het stuk tot een aaneenschakeling van stoffige clichés.

De hereniging van de twee Korea’s is misschien een cadeau voor iedereen die zijn hersens graag uitschakelt bij een avondje uit. Voor dat deel van het publiek dat in het theater een minimum aan originaliteit, engagement of kritische intelligentie verwacht – of de vastgeroeste ideeën over de liefde niet per se onderschrijft – is het stuk eerder een belediging.

    • Marijn Lems