‘Je hebt op tv positieve rolmodellen nodig’

Nadia Moussaid, tv-presentatrice

Nadia Moussaid stapt over van De Nieuwe Maan naar Brandpunt. Ze is voor „keiharde quota” om Hilversum minder wit te maken. „Duw het maar door de strot.”

Moussaid: „Als iemand zegt dat ik iets niet kan, dan ga ik extra hard werken.” Foto Roger Cremers

„Met De Nieuwe Maan gaat het goed, alleen ik vertrek’’, zegt tv-presentatrice Nadia Moussaid. Aanleiding voor dit interview zou zijn dat haar talkshow van de vrijdagmiddag naar de zondagavond verhuisde, maar nu is ze al weg. Zondag was haar laatste uitzending. Op 1 april begint ze bij Brandpunt+.

Nadia Moussaid (Schiedam 1984) is een van de opkomende presentatrices van Hilversum. Begonnen bij multicultureel productiehuis MTNL en AT5, presenteerde ze twee jaar De Nieuwe Maan. Ze werd genoemd als zomervervanger van Matthijs van Nieuwkerk en als nieuwe Nieuwsuur-presentator. Maar ze koos voor Brandpunt, waar ze een van de vier gezichtsbepalende verslaggevers wordt.

Wat is De Nieuwe Maan?

„We zijn begonnen als talkshow voor moslims, maar het is uitgegroeid tot een breder programma over zaken die migranten aangaan. We laten vooral een ander perspectief zien. Een van de mooiste voorbeelden was #MeToo. We hadden een Nederlands-Marokkaanse moslima en twee Surinaams-Nederlandse vrouwen aan tafel die over hun ervaringen vertelden. Die waren nergens anders te zien op tv. Nergens werd rekening gehouden met het feit dat #MeToo anders is voor mensen met een migratie-achtergrond, bijvoorbeeld omdat ze uit een schaamtecultuur komen.”

Waarom moet er een aparte talkshow zijn voor migranten?

„Je zou willen dat het niet meer nodig is, dat dit soort onderwerpen gewoon bij DWDD of Jinek kwamen. Dat gebeurt ook wel, maar in vlagen, niet structureel. Maar we brengen niet wat anderen laten liggen, we brengen wat ons zelf bezighoudt.”

Probeert u het negatieve beeld van moslims recht te zetten?

„We zijn bezig met beeldcorrectie. Je wil het bestaande beeld verbreden. Daarom hebben we het niet alleen over problemen. Dan lijkt het alsof er alleen problemen zijn in de multiculturele samenleving. Maar we zijn geen ngo of politieke partij. Ik wil de migrantenwereld gewoon laten zien.”

Hoe heeft uw jeugd in Schiedam u gevormd?

„Er is echt wel eens gezegd: ‘ga terug naar je eigen land’, maar dat is niet wat mijn identiteit heeft gevormd. Ik ben opgegroeid in een witte omgeving, mijn vader is de enige Marokkaan in de familie. Ik ben niet helemaal Nederlands, niet helemaal Marokkaans, niet helemaal Oostenrijks. We woonden in een nieuwbouwwijk in Schiedam, waar een Surinaams gezin en wij de enige afwijkende bewoners waren. Ik voelde me op school, in die witte hockey-omgeving, niet helemaal thuis. Ik voelde me gewoon anders.”

Wat was er dan anders aan u?

„Toen ik als 15-jarige in een café-restaurant in Rotterdam ging werken, vond ik voor het eerst van mijn leven herkenning, en een gevoel van thuiskomen. Ik werkte met meiden die Tunesisch waren, Marokkaans, Kaapverdiaans, Ethiopisch, Chinees, half-Portugees. We hadden soortgelijke verhalen, over gemengde gezinnen, gemengde relaties. Zo ontdekte ik voor het eerst andere mensen die niet bij de witte massa horen.”

Hoe speelt dat gemengde gezin een rol in uw leven?

„Mijn oma van moeders kant kwam na de Tweede Wereldoorlog als Oostenrijkse communist naar Nederland. Ze had het moeilijk als Duitstalige; ze sprak Engels, om een beetje geaccepteerd te worden. Mijn vader kwam eind jaren zeventig illegaal in Nederland. Mijn opa en oma hebben hem met open armen ontvangen. Ze herkenden in hem de migrant, de outsider die in zijn eentje hier is. Oostenrijkers en Duitsers waren na de oorlog niet erg geliefd; Marokkanen en moslims zijn dat nog steeds niet erg.

Moussaid: „Ik weet wat migratie is, wat het is om ontheemd te zijn. Ik groeide op met de gevolgen daarvan.” Foto Roger Cremers

„Mijn vaders Marokkaanse familie in Fes heeft het niet breed. Ze kunnen niet reizen omdat ze geen paspoort hebben. Dus ik weet gewoon: het heeft heel uitgemaakt dat mijn vader hier naartoe is gekomen en dat hij hier iets voor ons heeft opgebouwd. En dat relativeert. Als ik nu op de Ramblas in Barcelona die illegale jongens zie staan met hun kettinkjes, cd’tjes, echt een klotebestaan, dan denk ik: wij zijn niet beter dan zij, omdat wij toevallig in Nederland geboren zijn.

„Ik weet dus wat migratie is, wat het is om ontheemd te zijn. Ik groeide op met de gevolgen daarvan. Het heeft me rijker gemaakt. Ik heb sneller empathie voor afwijkende mensen. Het heeft niet zozeer met kleur te maken, als wel met begrijpen wat een underdog meemaakt. Of dat nou LHBT-ers zijn, of vrouwen met hiv.”

U bent een van de weinige tv-gezichten met een diverse achtergrond. Hoe wordt Hilversum minder wit?

„Ik ben voor keiharde quota om meer diversiteit in alle opzichten te krijgen, dus ook wat vrouwen betreft. Duw het iedereen maar door de strot. Je hebt een taak als publiek omroep, daar krijg je belastinggeld voor. De omroep moet een afspiegeling zijn van de samenleving. De omroep is beeldbepalend, wat je op tv ziet, werkt door in de samenleving.”

Talkshows zeggen: machthebbers en experts zijn nu eenmaal wit en man.

„Natuurlijk is er al ongelijkheid in de samenleving, maar dat versterk je door anderen niet op tv te laten zien. Om meer vrouwelijke experts, of machthebbers met een migratie-achtergrond te krijgen in de samenleving, moet je op televisie laten zien dat het mogelijk is. Je hebt ook positieve rolmodellen nodig.”

Voor andere mensen van kleur is het lastig binnen te komen in Hilversum, maar u heeft succes. Hoe?

„De speciale programma’s en subsidies – je moet niet verwachten dat iedereen slaagt die binnenkomt. Je moet je nog wel bewijzen. Als iemand zegt dat ik iets niet kan, dan ga ik extra hard werken, om te bewijzen dat het niet klopt. Ik ben competitief, ik heb een vechterskarakter. Nadeel is wel dat ik soms minder begrip heb voor mensen die dat niet hebben.”

    • Wilfred Takken