Recensie

Een veelbelovend nieuw menu pakt overtuigend uit

Foto Walter Herfst

Café Rotterdam draagt alle kenmerkende eigenschappen die de stad worden toegedicht ook zelf ruimschoots in zich. In afmetingen, en met zijn stoere gevel van staal en glas, gaat het enorme pand moeiteloos op in zijn omgeving. Iemand die de weg niet weet op de Kop van Zuid zal de nodige moeite hebben om er vanaf de Erasmusbrug of de Wilhelminapier een horecagelegenheid in te herkennen. En heb je de in neon gevatte naam ervan eenmaal in je blikveld, dan moet je natuurlijk ook maar net weten dat het geen café betreft als wel een restaurant.

Die tamelijk lastige vindbaarheid heeft Café Rotterdam de afgelopen jaren parten gespeeld. Er zijn van buiten en van binnen ook veel pogingen ondernomen om de zaak beter op de kaart te krijgen. Met een verhoogd terras aan de zuidzijde van de Nieuwe Maas kreeg Café Rotterdam in 2015 een ‘balkon’ dat zijn gelijke aan de rivier niet heeft. Aan de inrichting en culinaire signatuur van het restaurant zelf werd ervoor en ook erna veel langer gesleuteld.

Eerst was het een eind 20ste-eeuws grand café waar je in on-Rotterdams hippe sferen werd geacht te ‘city-loungen’. Vervolgens was het een brasserie die zich richtte op kantoormensen en toeristen die er wat wilden komen „peuzelen”, zoals de eigenaren het indertijd formuleerden. En, toen dat niet bleek te werken, een restaurant met de nadrukkelijke ambitie om een publiek aan de bovenkant van de markt te gaan bedienen. De ‘boerenboterham’ is er verruild voor ‘cuisine’. Van het spectaculaire uitzicht genieten kan sindsdien aan witgedekte tafeltjes.

Ondertussen lijkt Café Rotterdam het lek toch nog niet helemaal boven water te hebben. Recent vertrok, al na een jaar, chef Merijn Sips. En als we mogen afgaan op de serveerster bij wie we ons op een zaterdagmiddag voor de lunch hebben gemeld, blijft er nog wel wat te wensen over als het gaat om de toeloop van gasten. Maar nu de Wilhelminapier met de naderende voltooiing van het KPN-paviljoen en de vestiging van de foodmarkt in Pakhuismeesteren ook op straatniveau en als uitgaansgebied bijna af is, zouden de hoogtijdagen voor Café Rotterdam toch moeten kunnen aanbreken, veronderstelt ook zij.

De keuken van Café Rotterdam loopt alvast fier op die ontwikkeling vooruit. Sips is vervangen door zijn souschef Sjoerd Oosterom, die juist op de dag dat wij bij hem aanschuiven zijn nieuwe menu presenteert. Dat oogt op papier al veelbelovend, en het pakt op het bord even later ook navenant overtuigend uit. De amuse is een met geitenkaas gepoft broodje, bedekt een crumble van hazelnoot en gebakken rijst, en opgediend op een bedje van spinaziepoeder. Tot ontzetting van mijn tafelgenote komt er van mijn kant een natte wijsvinger aan te pas om ook van dat poeder maar zo veel mogelijk binnen te krijgen. Er kan in Café Rotterdam beschaafd worden gesopt met pretzels (leuk!) in plaats van brood, maar ik zou het schaaltje bij wijze van spreken ook zo aan mijn mond hebben kunnen zetten.

We nemen vooraf de rouleaux van zachtroze konijnenrug met gelei van madeira, dadel en gebrande uienbouillon (14,50 euro) en de aardappel/wortel-dumpling met beukenzwam in een brandnetelbouillon (10,50 euro). Ook voor die emulsie van ingekookt groentenvocht, olie, onkruid en groene appel kom ik eigenlijk nog vingers en pretzels tekort, want té geweldig lekker.

Een soortgelijk zoetzuurtje waarmee de mini-mais bij de picanha (staartstuk) met kruidenrub en polenta (22,50 euro) is ingelegd, tilt ook die hoofdschotel boven het doorsnee steakgerecht uit. De wijting met langoustine, prei en bleekselderij, aardappelkaantjes en saus van noilly prat (21,50 euro) kan het daarentegen helemaal van zichzelf hebben. Met terugwerkende kracht moeilijk te bevatten dat we deze vis in Nederland met z’n allen altijd alleen goed genoeg voor de poes hebben gevonden.

Voor minder dan een tientje elk komen daar nog twee fijne desserts achteraan. Het delicate chocoladesponsje met sechuan, ‘flexibele’ chocolade en bloedsinaasappelsorbet met een saus van witte chocolade en yuzu. En een oogstrelende tartelette van rijst en nectarine met een sorbet van witte perzik. Juist als ook deze tot op de laatste kruimel zijn leeggegeten, breekt boven de rivier de zon door en krijgen we er daarmee nog een spreekwoordelijk schepje bovenop: dat schitterende panorama op de stad. Eén plus één is dan toch echt drie in Café Rotterdam.