Recensie

Rockband At The Drive-In speelt zichzelf onnodig klem

Concert

De gitaren denderden, al was het geluid nogal slecht. Maar bij een post-hardcore-band als At The Drive-In verwacht je van de zanger geen spreekbeurt over John Denver.

At The Drive-In op Lowlands 2017. Foto Andreas Terlaak

Je moet maar durven. Eerst een poeierharde rockshow aftrappen door vier sambaballen te schudden en vervolgens een zaal vol metalheads treiterend meedelen dat je helemaal niet bent gekomen om te spelen. „We willen met jullie praten! Over gevoelens, onze kapsels, en... zelfmoord!”

Maar zo gaat dat, bij At The Drive-In. De band uit El Paso, Texas is nu eenmaal even dwars als de chaotische post-hardcore waarmee ze achttien jaar geleden als een brandende emo-komeet het universum der zware gitaren binnen kwam denderden.

Is er nog wat van die energie over? Aan het vorig jaar verschenen reüniealbum in·ter a·li·a kan het niet liggen. En aan de moves van zanger Cedric Bixler Zavala evenmin. Hij beweegt (én klinkt) nog steeds alsof hij onder stroom staat: heupwiegend als Elvis, camel walkend als James Brown en karate trappend als Bruce Lee. Van onder zijn woeste afro blaft, tettert en krijst hij met overslaande stem zijn staccato explosies - soms als jengelende peuter, dan weer als megalomane mariachi. „That’s the way the guillotine claps!”

Spreekbeurt

Ondanks alle overgave gaat het mis. De band speelt zichzelf klem in onnodig lange jams en sukkelt 013 in slaap met wanstaltige ballads als ‘198d’. Verder is het geluid om te huilen. De geniale gitaarpartijen van Omar Rodríguez, die nauwelijks rechttoe rechtaan akkoorden speelt, maar uitblinkt in buitenaards geknars, verzuipen in een echoput. Als Bixler Zavala zijn haren nog maar eens in model trekt, lijkt het een vergeefse poging zichzelf uit het moeras van galm te hijsen.

De toegift maakt veel goed. Terwijl iedereen weet dat het beste nummer nog moet komen, verontschuldigt Bixler Zavala zich voor zijn slechte stembanden – „ik ben ziek, maar wilde niet afzeggen” – om vervolgens bloedserieus een liedje van John Denver aan te kondigen. Hij begint aan een spreekbeurt over „de countryzanger uit Colorado, die dus schijnbaar nog nooit een voet in Denver heeft...”

Midden in zijn onzinverhaal zet de band ‘One Armed Scissor’ in en schrikt Tilburg wakker. Toch nog onverwacht.

    • Frank Provoost