Recensie

Met dit ‘blaadje’ kan Nissan weleens goed boeren

is lovend over de nieuwe, milieuvriendelijke Leaf van Nissan

De Nissan Leaf bij Auto Brockhoff in Amsterdam Foto Merlijn Doomernik

Niet Tesla bracht de eerste massageproduceerde elektrische gezinsauto. Dat was in 2010, twee jaar voor de Tesla Model S, het Japanse Nissan met de Leaf. Hij oogde zo lullig als zijn naam, die onder zijn groene dekmantel van ‘blaadje’ een afkorting wil zijn voor ‘Leading, Environmentally friendly, Affordable Family car’. Ween met mij mee.

Aan de gezichtsloze Leaf viel tegen wil en dank veel te bewonderen. Hij was betaalbaar, ruim en praktisch. Alleen die actieradius zat dwars. Eerst 120 kilometer, later – dankzij een iets grotere accu – met pijn en moeite 180. Tesla schaterde. Toch werden er wereldwijd 300.000 van verkocht aan early adopters. Ik ken een idealist die ermee naar Engeland reed en in dat toen nog laadpaalarme land een campingplaats huurde om hem op te kunnen laden. Nu is er een nieuwe die het in het stroomrijpe klimaat van 2018 ver kan schoppen. Met een 40 kWh-accu komt hij volgens de achterhaalde, maar door Nissan-marketeers begerig aangegrepen NEDC-meetcyclus 375 kilometer ver. Iets minder luidruchtig geeft het merk toe dat het er volgens de nieuwe, betrouwbaardere WLTP-meting (Worldwide Harmonized Light Vehicles Test Procedure) eerder 270 zijn. Nog altijd een verdienstelijke stap voorwaarts, en het wordt nog leuker. Een versie met 60 kWh-accu is in aantocht. Als die 400 kilometer haalt voor een prijs die ruim onder de vijftigduizend euro blijft, kan Nissan goed boeren. Daar ziet het naar uit; de Leaf 40 kWh kost 35 mille, en het lijkt me sterk dat Nissan voor 20 kWh extra astronomische toeslagen zal vragen. Bovendien bezweert het concern dat het geen last heeft van de leveringsproblemen die het theoretische succes van de Opel Ampera-E in de kiem smoorden. Wel valt op dat Nissan behoedzaam is over de levertijden.

Geen onvertogen woord over de auto. Hij ziet er met behoud van zijn beproefde kwaliteiten ruimte, comfort, stilte en luxe stukken beter uit. De zwarte nepgrille met een diepblauw 3D-patroon doet wonderen voor de toonbaarheid. Met nu 150 pk is hij aanzienlijk sneller dan zijn voorganger. Fijn is het e-pedal, het gaspedaal met remfunctie. Bij gas loslaten remt de auto op de motor desgewenst tot stilstand af, zodat je na enige oefening het rempedaal kunt laten rusten. Het semi-autonome ProPilot-systeem houdt de Leaf ook in bochten min of meer zelfstandig binnen de lijnen, al heb je daar weinig aan omdat de auto je om veiligheidsredenen zo’n beetje elke tien seconden vraagt het stuur te grijpen. Maar in de micro-intervallen tussen de contactmomenten werkt het, uch.

Als kilo’s van een hongerstaker

Bij vertrek te Zaltbommel, hartje februari, geeft het beeldscherm een actieradius van 301 kilometer aan. Die vliegen er op de snelweg af als kilo’s van een hongerstaker. Boven de honderd gaat het zeker rond het vriespunt hard. Bij het inschakelen van de airconditioning zie je de reikwijdte op het scherm zo met 20 procent dalen. Dan snap je waarom de Leaf zoals veel elektrische auto’s beschikt over schijnbaar stroomverslindende voorzieningen als stuur- en stoelverwarming. Ze verwarmen de bestuurder energie-efficiënter dan de slurpende kachel. Toch zet je die in de winter altijd aan met passagiers aan boord en de navenante dreiging van beslagen ruiten. Binnendoor in Brabant, op B-wegen met veel stoplichten, stabiliseert de vrije val en na het eerste traject van 104 kilometer rest een actieradius van 131 kilometer ofwel 58 procent accucapaciteit, met verwarming uitgeschakeld 148 kilometer. Dat resultaat blijft niet zorgwekkend achter bij de WLTP-opgave. Op basis van eerdere ervaringen met elektrische auto’s vermoed ik dat de Leaf bij temperaturen boven de 15 graden zo’n driehonderd kilometer moet kunnen halen. Ik reed de auto permanent in de eco-modus, die het vermogen met enkele tientallen pk’s kortwiekt. Daar merk je niets van; hij blijft snel genoeg. Met een laadsnelheid van 50 kW is de Leaf geschikt voor snellaadpalen die zich als een olievlek over het land verbreiden.

Benieuwd naar zijn marktaandeel over 2018. Hij zou best eens nieuwe pragmatici van de duurdere Tesla Model 3 kunnen afhouden, die er trouwens nog steeds niet is. Anderzijds krijgt hij snel concurrentie van de elektrische Hyundai Kona, die met 40 en 64 kWh-accu’s voor naar verwachting vergelijkbare bedragen dit jaar op de markt komt. De laatste versie haalt volgens de WLTP-meting, wow, 470 kilometer op één lading. Als Duitse autoboer zou ik me ernstig zorgen maken.

    • Bas van Putten