Recensie

Imperfecte heldin voor het #MeToo-tijdperk

Feministisch statement Jessica Jones blijft een zuipende en scheldende superheldin. Het tweede seizoen van de Netflix-serie begint onevenwichtig.

Krysten Ritter speelt privédetective en superheld Jessica Jones. David Giesbrecht/Netflix

“Ik snap het al, ik ben een bedreiging voor je mannelijkheid of zoiets…” Privédetective en superheld Jessica Jones heeft geen moeite met het terechtwijzen van mannen. Ze mag dan een flinke waslijst aan persoonlijke problemen hebben, verlegen kun je haar niet noemen.

Jones komt uit de superheldenfabriek van Marvel Comics, al valt ze eigenlijk amper een superheld te noemen. Ja, ze kan met haar vuist door een betonnen muur beuken. Maar ze heeft geen alter ego, gek pakje van latex of grote humanitaire gevoelens.

Ze zuipt als een beest, scheldt erop los en duikt met wildvreemden wc’s in voor vluggertjes. Wonder Woman she is not. Ruim twee jaar na een geslaagd eerste seizoen is Jones, met verve gespeeld door Krysten Ritter, eindelijk terug met een nieuwe reeks.

Het is geen toeval dat Netflix het nieuwe seizoen lanceert op Internationale Vrouwendag: de Amerikaanse videodienst zet de serie overduidelijk in de markt als feministisch statement. Zelfs in 2018 zijn hoofdrollen voor vrouwelijke superhelden schaars: Wonder Woman was vorig jaar de eerste succesvolle blockbuster met een vrouwelijke held.

Achter de schermen zijn bewonderenswaardige stappen gezet om iets te doen aan de ongelijkheid in de tv- en filmindustrie: alle dertien aflevering van Jessica Jones 2 zijn geregisseerd door vrouwen. Ook het schrijversteam van showrunner Melissa Rosenberg is grotendeels vrouw. Hoe bijzonder dat is blijkt wel als je het vergelijkt met Game of Thrones. Die internationale hitserie heeft in alle seizoenen slechts één vrouwelijke regisseur gehad, van de negentien. Als de serie in 2019 stopt zijn slechts 4 van de 73 afleveringen door een vrouw geregisseerd.

Jessica Jones is een serie die past in de tijd van #MeToo en #TimesUp, bewegingen die strijden tegen machtsmisbruik en seksuele intimidatie. Dat maakt het jammer dat de eerste helft van het tweede seizoen op andere vlakken tegenvalt.

Meer geweld en seks

Jones is een van de vijf Marvel-personages met een eigen serie op Netflix en veel beter ontwikkeld dan collega’s Daredevil, Luke Cage, Iron Fist en The Punisher. In tegenstelling tot de Marvel-helden die in de bioscoop te zien zijn, mogen de tv-series een stuk verder gaan op het gebied van geweld en seks. Daar maakte Rosenberg vorige keer goed gebruik van: het eerste seizoen wist complexe thema’s als seksueel misbruik en traumaverwerking op een volwassen manier te verweven in een spannend verhaal.

Naast Ritter (Breaking Bad, Don’t Trust the B---- in Apartment 23) was het succes ook te danken aan David Tennant (Broadchurch, Doctor Who), die in de rol van Killgrave een manipulatieve en doodenge slechterik neerzette. Hij had een relatie met Jones, kon de gedachten van mensen beïnvloeden en zo de controle overnemen. Hij staat symbool voor giftige relaties waarin je gevangen kan zitten.

Aan het einde van seizoen 1 lijkt Killgrave uit Jones’ leven verdwenen. De leegte die hij achterlaat wordt in de eerste afleveringen niet opgevuld (de eerste vijf van dertien afleveringen waren vooraf beschikbaar voor de pers). De makers worstelen met het gemis en introduceren nieuwe personages en verhaallijnen, zonder al te veel impact.

Jones duikt verder in haar eigen verleden en wil weten wat haar op jonge leeftijd is overkomen. Ze blijkt het slachtoffer van medische experimenten waaraan ze haar krachten te danken heeft. Het is een bekend thema onder superhelden – denk aan Wolverine in de X-Men-films – en minder interessant dan het ‘kleinere’ psychologische drama van het eerste seizoen. Een nieuwe vijand voegt ook nog weinig spanning toe.

Dat wil niet zeggen dat er niks meer te genieten valt. Ritter blijft geweldig als altijd chagrijnige detective. Sommige personages, zoals beste vriendin Trish Walker (Rachael Taylor) krijgen meer te doen. Walker wordt in de strips uiteindelijk superheld Hellcat, iets wat de serie ook een leuke impuls zou geven.

In de eerste afleveringen komt ook een Harvey Weinstein-achtig figuur voor, een regisseur die zich heeft vergrepen aan een minderjarige actrice. Als Jones en Walker hem op weinig subtiele wijze confronteren met zijn verleden vindt de serie aansluiting bij de actualiteit. Hopelijk zien we die kant van de serie vaker terug.

    • Thijs Schrik