Column

We moeten liever zijn voor de Champions League

Zap Onze tv-recensent hoorde dat er steeds minder mensen naar de Champions League kijken. Miljoenengedoe, te veel, te protserig. Hij keek naar Tottenham Hotspur – Juventus en genoot.

Tottenham Hotspur-Juventus (Champions League, Veronica)

Het waren de heerlijkste woensdagmiddagen. Je wist dat er Europa-Cupvoetbal werd gespeeld en zette om een uur of vier de ZDF aan. Soms speelde een Duitse ploeg een uitwedstrijd achter het IJzeren Gordijn, tegen Dinamo Dinges of Sparta Zusofzo. Die werden in de middag gespeeld, altijd in de natte sneeuw op een veld dat zo modderig was dat je al snel meende een zwartwittelevisie te hebben. Het werd ook altijd 1-1. Maar dat maakte niet uit. Het was Live Voetbal, in een tijd waarin je zelfs voor de meeste Europa-Cupwedstrijden van Nederlandse clubs was aangewezen op de radio.

Nu is alles anders. We zijn verzadigd. Op de radio hoorde ik deze week dat er steeds minder mensen naar de Champions League kijken. Miljoenengedoe, te veel, te protserig. De aankleding bij Veronica heeft ook iets potsierlijks, met filmpjes van sociale media tussendoor en een veertigkoppig studiopubliek.

Toen ik dat allemaal had overdacht, voelde ik me toch een beetje blasé. Want vroeger had ik een moord gepleegd voor een wedstrijd als Tottenham Hotspur-Juventus. Dus besloot ik woensdagavond gewoon te kijken, net als 800.000 anderen. En helemaal. Niet tijdens de afwas, niet zappend naar Tussen kunst en kitsch. Ook al omdat de uitslag van de eerste wedstrijd (2-2) veelbelovend was en de Spurs nooit saai zijn.

Een gokje – maar het werd een feest. De voorbeschouwing was al scherp: we werden gesommeerd om op Son (Tottenham) en Dybala (Juventus) te letten.

In stadions lijken inmiddels meer camera’s dan grassprieten aanwezig te zijn. Dat leverde al voor de aftrap prachtige plaatjes op. Van de bleke zenuwkoppies van de mascottes in de spelerstunnel tot de samengenknepen ogen van de Italiaanse verdediger Chiellini bij de minuut stilte voor zijn dit weekend plotseling gestorven landgenoot Astori.

Tottenham speelde prachtig en Son hield zich aan de voorbeschouwing: hij was levensgevaarlijk. Dybala, aangeprezen als de nieuwe Messi, kreeg bijna geen bal. Bovendien heeft hij een gek kontje dat weinig Messiaans is.

Hoe meer je het gevoel krijgt dat je op de tribune zit, hoe beter de uitzending. Na een halfuur golfde er een bewonderend ooh door Wembley bij een schitterende pass van Tottenham-spits Harry Kane op het middenveld. Tien seconden later lag de bal in het doel van Juventus: Son had gescoord.

Commentator Ronald van der Geer was lyrisch over de dwarrelbal van Son. Chiellini en Buffon van Juventus wisten er geen raad mee: „Hij zet ze voor lul met een raar effect”, analyseerde Van der Geer. Wij hadden allang gezien dat het rare effect was veroorzaakt doordat Son grandioos naast de bal trapte, maar een schutterende commentator hoort óók bij het genot van een mooie wedstrijd.

In de tweede helft werd het ineens nog waanzinnig spannend, nadat Juventus - precies op het moment dat ik toch aan de afwas begon te denken - ineens twee keer scoorde. De tweede werd gemaakt door ‘kontman’ Dybala.

We moeten echt liever zijn voor de Champions League. Er volgden nog schitterende closeups en geweldige acties (die ook in de nabeschouwing werden geëerd). In blessuretijd kwam de bal op de binnenkant van de Juventuspaal en hobbelde toen een stukje over de doellijn, ons lekker makend voor de 2-2 en dus een halfuur extra. Toen knalde een verdediger de bal heel hard heel ver weg.

„Zelden zullen we zo hebben gehoopt op een verlenging”, klonk het na afloop. Daar was geen woord van gelogen.