Brieven

Brieven 8/3/2018

roken

Eigen vrije wil

Op 19 september 1984, ’s morgens om half negen, heb ik mijn laatste sigaret gerookt. In een taxi, dat mocht toen nog. Na twee mislukte stoppogingen wilde ik er nu echt vanaf. Ik heb zo’n dertig jaar gerookt en ben nu zo’n dertig jaar clean. Op het laatst rookte ik twee pakjes per dag. Ik ben er uit vrije wil – zij het nog onwetend van de gevolgen – aan begonnen. Ik ben er uit vrije wil mee gestopt.

Ik ben het dan ook volstrekt oneens met de wel erg boude stelling dat er bij rokers van vrije wil geen sprake is. Ik zal niet tegenspreken dat medicijnen kunnen helpen bij het afkicken (‘Waarom rokers wel willen stoppen maar er niet in slagen’, 2/3), maar in mijn ogen draait het om één ding: je eigen vrije wil.

Wel is het mij een raadsel waarom een product dat aantoonbaar vele doden op zijn geweten heeft, onder wie mijn twee broers, volkomen legaal kan worden verkocht.

Gewichtigdoenerij

Geef Stef Blok een kans

De baan van minister van Buitenlandse Zaken bestaat uit „reizen en gewichtigdoenerij” – zo laat NRC een bron zeggen in ‘Moeilijk te vinden: reislustige VVD’er die wil regeren met Rutte’ (23/2). Waar komt dat volkomen versleten cliché toch vandaan? Van dezelfde bronnen die nog steeds denken dat diplomaten in krijtstreeppakken lopen en in Leiden hebben gestudeerd? De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken onderhandelt hard voor Nederlandse belangen; moet zeer delicate dossiers (zoals dat van MH17) behartigen; dient in het licht van de Brexit de positie van Nederland zoveel mogelijk te bewaken tegen het geweld van de as Berlijn-Parijs; moet zorgen dat de NAVO bij elkaar blijft met een incompetente president in Washington; bouwt een band op met nieuwe partners in Rome en elders. Etcetera, etcetera. Gewichtigdoenerij is hierbij het laatste wat gevraagd wordt. Reizen ja, maar vooral hard werken, creativiteit, vasthoudendheid en respect voor historische allianties. Laten we Stef Blok daarbij het voordeel van de twijfel gunnen.

Het leven zelf

Lijden is geen doel

Tegenslagen horen bij het leven, stelt pastoraal medewerker Marleen Anthonissen-van der Louw namens Kerk in Actie (We hoeven niet bang te zijn voor ziekte en lijden, 6/3). Dit is mijns inziens een rampzalige vergissing. Daarmee verkondigt ze de klassieke geloofsopvatting, waarin lijden verheerlijkt wordt. Lijden en dood zouden draaglijk worden vanuit het zicht op de verrijzenis. De barmhartige God laat zijn Zoon doodmartelen voor de verlossing van de wereld. Een dominee verkondigde onlangs dat er wel een hiernamaals móet zijn, omdat het anders zo onrechtvaardig is voor mensen die nu in ellende leven.

Dit soort geloof draagt er juist aan bij om niet in actie te komen om honger en armoe te bestrijden. Lijden accepteren is iets heel anders dan passief lijden ondergaan. Dit ondergraaft de waardering van het leven. Het gaat juist om de acceptatie van onze sterfelijkheid. De zin van het leven is in het leven zelf gelegen.

Er is geen enkele aanwijzing dat de verrijzenis ooit heeft plaats gevonden. Acceptatie van het lijden is eigenlijk levensvijandig. De wezenlijke opdracht van de mensengemeenschap is mijns inziens lijden te vermijden of te verminderen. Het besef van onze eindigheid is de bron van inspiratie om van dit leven iets te maken. De christelijke verkondiging van verrijzenis en verheerlijking van de Passie is inhumaan.


Ex-pastor en atheïst

Correcties/aanvullingen

Warmtepomp

In Amsterdammers, dat aardgas gaat echt verdwijnen (24/2, p. A4-A5) staat dat een warmtepomp zich „doorgaans binnen tien jaar” terugverdient. In zulke berekeningen wordt de aanschaf echter vergeleken met die van een nieuwe cv-ketel. Volgens voorlichtingsorganisatie Milieu Centraal is de terugverdientijd van een volledige luchtwarmtepomp eerder 15 à 30 jaar, inclusief de overheidssubsidie.


    • Anton Mullink
    • Jet Kunkeler
    • Maarten de Sitter