Recensie

De ene zoon een zeur, de andere in topvorm

De één de band, de ander het Heiligdom. Zo is grofweg de erfenis van Fela Kuti, uitvinder van de afrobeat, sinds zijn dood in 1997 verdeeld over zijn twee zoons. De jongste, Seun, werd op zijn veertiende leider van Egypt 80. De oudste, Femi, had toen al zijn eigen band. Hij heropende in de Nigeriaanse stad Lagos The Shrine, de roemruchte club van zijn vader, geboortegrond van de afrobeat en het hart van de rebellie tegen de heersende macht.

Sindsdien waren beiden de natuurlijke erfgenamen van de klassieke afrobeat en werd het genre wereldwijd vernieuwd door anderen. De zoons zijn net als hun vader saxofonist en zangers van politiek geladen teksten, maar ze geven beiden inmiddels op andere wijze uitdrukking aan de muzikale nalatenschap, zo blijkt op hun nieuwste albums.

Femi Kuti klinkt als een oude zeurkous op One People One World. Zijn band heeft niet de energie en drive die essentieel is voor de afrobeat. Jazz, soul en West-Afrikaanse ritmes zijn nog steeds de basis, maar klinken nu als een matig georkestreerde bigband. De eindeloze groove, het belangrijkste element van het genre, is verdwenen. Bij tijd en wijlen lijkt de zang geen enkele relatie tot de begeleidende muziek te hebben.

Femi heeft zich teruggetrokken in The Shrine. In een interview met website OkayAfrica verklaart hij dat hij sinds 2000 is gestopt met het luisteren naar anderen, omdat hij wil dat zijn muziek ‘heel puur is en van diep van binnen komt’. En dat terwijl in de rest van Lagos nu overal afrobeats (met extra -s) klinkt, Nigeriaanse rap die ook de Amerikaanse hiphop beinvloedt.

Ook Seun trekt zich weinig aan van nieuwe genres, maar hij heeft een band die op het album Black Times in topvorm verkeert. Deze afrobeat is stuwend zoals die van zijn pa in zijn beste jaren. Bovendien is zijn dictie dwingend, zowel in zang als op sax. Geheel in afrobeattraditie zijn de teksten directe straatpoëzie gericht aan de corrupte Nigeriaanse machthebbers en wereldleiders. Voor vernieuwing moet je niet meer bij de familie Kuti zijn, daar zijn wereldwijd betere afrobeatgroepen voor. Maar Seun laat het met de oude band nog een keer stomen zoals vroeger.