Column

Beau gaat voor gevoel, Ellie zoekt de feiten

Zap ‘Beau Five Days Inside’ en ‘Ellie op Patrouille’ worden gelijktijdig uitgezonden. De kracht van de beide programma’s zit in de persoonlijkheid van de presentatoren, Beau Van Erven Dorens en Ellie Lust.

Ellie Lust in Ellie op patrouille (AVRO-TROS)

Voordat hij over zijn nieuwe programma kon praten, moest Beau van Erven Dorens dinsdag bij DWDD de vraag beantwoorden of hij zich gepasseerd voelde bij de opvolging van Humberto Tan. Beau zweeg iets te lang en zei: „Ik zweeg iets te lang, hè”. Even veelzeggend was zijn juist bliksemsnelle „zeker niet” op de vraag of hij beschikbaar was als zomerse stand-in voor Twan Huys.

Beau is te chique om boos te worden om een gemiste kans, maar was blij toen hij weer kon praten over de tv die hij wèl maakt: Beau Five Days Inside, waarvan RTL dinsdag de tweede aflevering uitzond. Het was ‘de engste’ van de reeks, zei Van Erven Dorens: hij zou zich vijf dagen laten opsluiten in een tbs-kliniek. Tussen de gevaarlijke gekken in de letterlijke betekenis.

De empathische formule van Beau Five Days Inside (why the English?) past de in zijn jongere jaren nogal branie-gestuurde Van Erven Dorens perfect. Hij neemt de tijd, is bereid zich te verbazen en niet bang om geraakt te worden door de mensen die hij spreekt. Dat laatste werd vooral in de eerste aflevering zichtbaar, toen hij in een instelling voor meervoudig gehandicapten verbleef.

In de tbs-kliniek - driedubbele hekken, met daarachter een verrassend normale aankleding - bleef het afstandelijker, maar was het minstens zo interessant.

Mannen zitten, zoals de presentator zei, niet in kliniek De Rooyse Wissel „voor het stelen van een banaan”. Dat kwam duidelijk naar voren toen een van de aardigste patiënten in zijn keurig ingerichte kamer stap voor stap onthulde waarvoor hij was veroordeeld. Het was begonnen met financiële problemen, toen kwam relatiesores en ging hij „elders spanning zoeken”. Het eindigde bij „betasting van een minderjarige”. Van Erven Dorens stelde zulke leidende vragen dat ik vermoedde dat hij wel wist waar hij uit zou komen.

Bij anderen kon je je de misdaad beter voorstellen, zoals bij de wat jongere man die vertelde dat hij drie maal anderhalf jaar in de isoleercel had gezeten wegens wangedrag, tot hij zich realiseerde dat hij zijn eten niet meer uit een luik wilde krijgen. Het kan jaren duren voor een patiënt zijn best begint te doen.

Beau Five Days Inside is verwant aan het gelijktijdig uitgezonden Ellie op patrouille (AVRO-TROS), waarin de Amsterdamse politievoorlichter Ellie Lust zich een paar dagen aansluit bij een buitenlands politiekorps, ditmaal in Kenia. Maar waar het RTL-programma erop is gericht (en erin slaagt) om de kijker te laten voelen wat de presentator voelt, is Lust juist steeds op zoek naar feiten.

Lust is een antitalent in televisieland. Ze mist de neiging tot pleasen en de hang naar sentiment van veel presentatoren, maar juist daardoor is ze bijzonder prettig om naar te luisteren en overtuigt ze volkomen. Bovendien blijft ze politievrouw. Ze rent ook in Kenia achter verdachten aan, zegt lijmsnuivende straatkinderen van de weg te gaan, waarschuwt een slordige inparkeerder voor de schade die hij dreigt aan te richten.

Met wonderbaarlijke kalmte schakelt Lust tussen meewerken en voorlichten. Ze spreekt een groep kinderen die rondhangt tussen (en leeft van) het vuilnis op een busstation in Nairobi terwijl de vliegen om haar heen zoemen. Zo erg heeft ze het nooit gezien, vertelt ze – om snel de nadruk te leggen op de frustratie van haar Keniase collega’s, die dagelijks worden geconfronteerd met die taferelen zonder er ooit iets aan te kunnen doen.

Lust wil over een paar jaar graag terug naar Kenia, zei ze – hopelijk gaan er ook dan weer camera’s mee.