Recensie

Flirterigheid perfect getroffen

Drama Onwaarschijnlijk maar waargebeurd: filmster Gloria Grahame – nu knap gespeeld door Annette Bening – beleefde een late romance met een jonge Britse acteur en trok zich ernstig ziek terug in zijn ouderlijk huis.

Annette Bening en Jamie Bell in ‘Film Stars Don’t Die in Liverpool’.

Het is een verhaal dat je onwaarschijnlijk zou noemen, als het niet waargebeurd was. Een gelauwerde filmster op leeftijd begint een affaire met een onbekende acteur en keert enkele jaren na hun romance terug naar zijn ouderlijk huis om daar te sterven. Film Stars Don’t Die in Liverpool is gebaseerd op de memoires van Peter Turner over zijn relatie met de film noir-icoon Gloria Grahame (It’s a Wonderful Life) en laveert elegant tussen de prille romance van het acteurskoppel in 1979, hun breuk en de laatste dagen van Grahame.

Annette Bening weet het gedrag en de flirterigheid van de echte Grahame perfect op te roepen – inclusief nu en dan een pruilmondje. Dat blijkt ook uit hoe moeilijk het is om vast te stellen of in de zwart-witklassiekers die het koppel in de bioscoop bekijkt nu Grahame of Bening te zien is. Ondanks het herhaaldelijk inzoomen op de rimpels in Benings nek, voelt de romance tussen haar en de 28 jaar jongere Jamie Bell in eerste instantie perfect logisch. Zij is intrigerend en weet hoe ze mannen moet bespelen, ondanks haar arrogantie en de overduidelijke ontkenning dat haar glorietijd al lang achter haar ligt. In een treffende scène krijgt ze een woedeaanval als haar jonge geliefde suggereert dat ze wat te oud is om Julia te spelen bij The Royal Shakespeare Company. Hij is jong en snel onder de indruk.

Lees ook het interview met regisseur Paul McGuigan over ‘Film Stars Don’t Die…’: ‘Er moest wel veel seks in’

Naarmate de film vordert wordt het echter steeds minder duidelijk waarom Turner – een verder wat flets karakter – zo dweept met Grahame. Regisseur Paul McGuigan besteedt veel tijd aan Turners familie en hoe het moet zijn geweest, toen er plots een filmicoon hun arbeidersleven binnenwandelde. Maar door Grahame vooral door hun ogen te presenteren, voelt het beeld van de wegkwijnende filmster wat eenzijdig. Dat ze een zwak had voor jonge mannen – ze zou ooit betrapt zijn met haar dertienjarige stiefzoon – komt bijvoorbeeld slechts voorbij in een sneer van haar zus. Ook de talloze verwijzingen naar filmklassiekers in de dialogen zorgen dat de film af en toe meer bedoeld lijkt voor nostalgische filmliefhebbers dan hedendaagse kijkers.

    • Sabeth Snijders