Recensie

Ontroering lijdt onder gezochte spanning in ijzig en hard Wijn

Drama

De ‘thrillerkomedie’ Wijn is een Who’s Afraid of Virginia Woolf? voor onze tijd. Maar zaken als rouw, dood en pijn ‘gastje pesten’ worden te veel overschaduwd door thriller-aspecten.

De cast van ‘Wijn’, een thrillerkomedie Foto Piek

Dit is de allermooiste zin uit Wijn, een thrillerkomedie: „Ik mag me niet met zijn dood verzoenen, dan ben ik hem vergeten.”

Charlotte, gespeeld door Carine Crutzen, spreekt de woorden uit met lege ogen, starend in de verte. Het gaat over haar zoon Olivier, die tijdens een wereldreis bij een aanslag werd gedood. Haar beste vriendin, psychologe Marja (Renée Fokker), wil haar van rouw en pijn bevrijden. Het prachtig gespeelde, stille verdriet van Crutzen komt heel geleidelijk aan de oppervlakte.

Voor alles gaat Wijn over een wijnproeverij voor twee bevriende stellen. Porgy Franssen als Charles, gastheer en Bordeaux-connaisseur, én de vader van Olivier, is genereus in het schenken en reikt onophoudelijk wijnwetenswaardigheden aan. Alleen in zijn kelder is hij echt gelukkig. Dat zal zijn geadopteerde dochter Eveline, een intense rol van Randy Fokke, hem aan het slot duidelijk maken: als geadopteerde dochter leeft zij eenzaam in de schaduw van Olivier.

Gastje pesten

Opgekropte gevoelens en levenspijn bepalen de dialogen, bij vlagen in spannend hoog tempo geschreven door Philip Walkate en geregisseerd door Victor van Swaay. Het is als een Who’s Afraid of Virginia Woolf? voor de tijd van nu. Het genre heet ‘thrillerkomedie’, maar is dat juist? De ingrediënten zijn eerder die van een tragedie met zoveel dood, rouw, pijn.

Kijk naar de trailer van Wijn, een thrillerkomedie

Naarmate de voorstelling vordert stapelt Walkate onthulling op onthulling, vergelijkbaar met het spelletje ‘gastje pesten’ uit Who’s Afraid.

Het zorgvuldig opgebouwde drama, dat vooral ligt in de rollen van Franssen, Crutzen en Fokke, wordt overschaduwd door deze overdaad aan thrillerelementen. Dat kan de ontroerende en zelfs aangrijpende thematiek niet goed verdragen. Ondanks de titel is Wijn beslist geen Franse frivolité. Eerder is het stuk ijzig en hard, zich afspelend in een kil, hedendaags interieur. De gloed komt van de spelers die de diepere pijn met overtuiging tonen.

    • Kester Freriks