Column

Lubach first, maar wie is er second?

Zap In ‘Als je alles hebt gehad’ bespreken Paul de Leeuw en Marc-Marie Huijbregts de afgelopen week. Het is dringen in dat genre op zondagavond. Veel grappen in het nieuwe live-programma, maar nogal magere interviews en haperende techniek.

Paul de Leeuw en Marc-Marie Huijbregts in het nieuwe liveprogramma Als je alles hebt gehad.

Denk je alles te hebben gehad, wordt Jan Roos boos. Op De Reünie. De ex-PowNewsman wil nóóit meer verschijnen bij de Publieke Omroep omdat hij zich geschoffeerd voelt door Anita Witzier bij de opnamen. Dat boycotje houdt zo’n man vol tot hij weer eens iets te verkopen heeft, denk ik dan. Ik ben geen fan.

Maar wat bleek zondagavond? Roos had een punt. Witzier doorbrak de babbelige toon van haar programma door over te schakelen op „de grote wolk van negativiteit” die om Roos heen hangt. Van zijn oud-klasgenoten wilde ze vooral weten of Jan vroeger ook al zo onaardig was. En hij was de enige die van school was gestuurd!

Nadat er een heel aardig interview aan het aanrecht van Ajouad El Miloudi met Roos was getoond, zei Witzier nog maar eens dat ze niet zoveel vriendelijkheid achter de man had gezocht. Hm. De Reünie is zijn gasten meer respect verschuldigd.

De hoofdschotel was zondag Als je alles hebt gehad, het nieuwe liveprogramma van BNNVARA waarin Paul de Leeuw en Marc-Marie Huijbregts de afgelopen week bespreken.

Het is dringen in dat genre. Zondag met Lubach (deze zondag was net een #zzl) is in snelheid, grapdichtheid en actualiteit hors concours. Lubach first, maar wie is er second? Het voor de tweede maal gereanimeerde Dit was het nieuws draaide de afgelopen maanden stroefjes en is nu alweer weg; Koefnoen-opvolger Dwars door de Week was nog geen hit; De Kwis (ook met Paul de Leeuw) scoort op zaterdagen altijd wel een zeven.

De Leeuw en Huijbregts wilden geen variatie maken op het basisrecept van al dan niet verklede potsenmakers met één of twee bekende Nederlanders. In Als je alles hebt gehad duiden de gastheren het nieuws en de nieuwsjes met minder bekende gasten: Joan Haanappel was in de eerste aflevering de beroemdste – zowel de mensen die haar kennen als degenen die haar niet kennen weten nu wat ik bedoel.

Tussendoor zaten De Leeuw en Huijbregts vrolijk te geiten over bijvoederen, hielden ze de biografie van Gordon omhoog en probeerden ze elkaar liefdevol te ontregelen – daar was weinig mis mee. Maar op den duur kreeg je het idee dat er twee sidekicks op zoek waren naar een programma.

Dat kwam door de magere interviews. Eerst stonden twee ernstige bijvoederactivisten aan tafel, vers uit de Oostvaardersplassen, met wie een wel heel beperkt gesprekje werd gevoerd. Dat er grote nadelen zitten aan het bijvoederen van een toch al te grote populatie dieren kwam niet ter sprake – terwijl De Leeuw en Huijbregts echt de krant wel lezen.

Een dialoog met de eigenaren van een gekloonde hond (Pipo) leed onder een net te trage straalverbinding met Kralingen, al leverde dat wel de mooie wetenschap op dat Pipo (de kloon) ‘het remmetje’ mist omdat hij in zijn jeugd nooit door een moederhond is gecorrigeerd. „We zijn het pedaaltje nog aan het zoeken”, zei de eigenaresse, die zelf dan weer Pup heette.

Tot overmaat van ramp grepen de duivelen der techniek keihard in bij het Facetimen met Axel Rüger, de directeur van het Van Gogh Museum. Die was in Los Angeles voor de Oscaruitreiking, maar had daar ook de gekloonde hondjes van Barbra Streisand gezien. Ze waren jong en dus „springlevendig” klonk het per telefoon.

Om in lijn te blijven met de running gag uit de eerste aflevering: ik denk dat Als je alles hebt gehad voorlopig nog wel wat moet worden bijgevoederd.