Opinie

    • Marcel van Roosmalen

Humberto

Dit speelde ergens vorige week. Ik zat met een huilend kind van twee op schoot, we hadden haar uit bed gehaald. Ze wilde Nijntje de film zien, een wens waar ik best vaak aan toegeef, maar niet rond middernacht.

„Nee”, zei ik, „we kijken dit!”

Vanachter een glas kaasstengels zagen we een talkshowhost tegen zijn tranen vechten omdat een radiopresentator, die in zijn programma te gast was, de talkshowhost bijviel nadat die had gezegd dat hij tegen zijn zin in moest stoppen met zijn programma. De radiopresentator zei dat hij het kortzichtig en belachelijk vond dat de bazen van een commerciële zender zich lieten leiden door kritiek in de media en kijkcijfers. Hij herinnerde zich een thema-uitzending over de Veiligheidsraad, waar bijna niemand naar gekeken had. Die was heel goed geweest.

De talkshowhost kondigde af. De andere tafelgasten begonnen nadrukkelijk te klappen, bijna overdreven. De eindtune begon, we zagen nog net hoe de talkshowhost door zijn gasten in het door hem gevulde warme bad werd getrokken.

Op mijn schoot klapte mijn dochter ook in haar handjes. Ze doet niet onder voor het klapvee in studio’s, als er ook maar één begint doet ze mee. „Nog een keer!”

Groene knop op de afstandsbediening ingedrukt, nog een keer kijken.

Mijn dochter klapte in haar handjes. Ze doet niet onder voor het klapvee in studio’s

Humberto Tan keek ons weer aan. Geweldige eerste zin. Hij zei: „Normaal gesproken zou ik zeggen: ‘morgen ben ik weer fris en fruitig’, en ik ben morgen ook weer fris en fruitig, alleen ik heb een toevoeging.”
Zijn RTL Late Night ging door, maar hij moest ermee stoppen. Tegen zijn zin in.

Hij stelde vragen waarop hij zelf het antwoord gaf. „Was het allemaal goed geweest?” „Nee.” „Was het allemaal fantastisch geweest?” „Nee.” „Was het met liefde en passie gemaakt? Hadden hij en zijn medewerkers alles gegeven?” „Volmondig ja!”

Daarna Frits Spits over die uitstekende uitzending van RTL Late Night over de Veiligheidsraad waar niemand naar had gekeken, waarna de vogelaar, de Belgische zanger en de journalist van De Telegraaf aan tafel heel nadrukkelijk voor hem begonnen te klappen.

Humberto ontroerd. Mijn dochter weer klappen. „Nog een keer!”

De dagen erop ging het bij alle andere talkshows over Humberto, bij DWDD, bij Jinek en bij Voetbal Inside. Hij was de waan van de dag en de stand van het land. Wat ik ervan onthield, was dat zijn momentum voorbij was.

Het is zo oneerlijk dat iedereen, behalve Frits Spits dan, die legendarische uitzending van RTL Late Night over de Veiligheidsraad gemist heeft.

    • Marcel van Roosmalen