Commentaar

Hollywood draait er niet omheen, #MeToo is een keerpunt

En nu is het weer niet goed. De uitreiking van de Oscars, de belangrijkste filmprijzen ter wereld, van dit jaar werd „weinig uitbundig” bevonden, en in deze krant zelfs „nogal saai” genoemd. Dat is vreemd. Eindelijk een Oscargala waar niet iemand onderuit gaat (Jennifer Lawrence in 2013). Waar geen Oscar landt bij de verkeerde film (vorig jaar kreeg Moonlight pas in tweede instantie de Oscar voor Beste Film). Waar de prijzen gingen naar de films die filmgeschiedenis maken en niet, om een van de meest legendarische zeperds te noemen, Rocky werd aangewezen als Beste Film terwijl Taxi Driver genomineerd was. Eindelijk een Oscaruitreiking die zichzelf en de filmindustrie serieus nam. Waar desondanks genoeg te lachen viel, ook om riskante grappen. Waar de kleding uitbundig was (van de vrouwen, nu de mannen nog). En waar niet om de hete brij heen werd gedraaid. 2017 was een roerig jaar voor de filmindustrie en de reden kwam direct in de openingsspeech aan de orde: het seksueel machtsmisbruik in de filmindustrie dat, onder de hashtags #MeToo en #TimesUp, zo effectief is aangeklaagd dat bepaalde mannen angstig van zich af bijten. Een boosaardige kant van Hollywood is ontmaskerd, met filmmogul Harvey Weinstein als monsterlijk boegbeeld voor een pervers mensbeeld. 2017 is het jaar van het taboe op seksueel machtsmisbruik en recht op veiligheid van alle vrouwen. Het jaar ook dat de filmindustrie beseft dat zij zulk misbruik actief met haar films heeft uitgedragen.

Op dit Oscargala gingen de twee belangrijkste prijzen, voor Beste regie én voor Beste film naar The Shape of Water, een film met een vrouwelijk perspectief. Er is grove seksuele intimidatie en discriminatie van minderheden is het onderwerp. Maar de maker, Guillermo del Toro, is geen activist. Hij vertelt met deze film Hans Christian Andersens De kleine zeemeermin, zij het in omgekeerde richting. Een vrouw die niet kan spreken redt een zeewezen van de vivisectie. Ze verleidt hem in haar bad tot iets wat eruit ziet als fantastische seks, en volgt hem uiteindelijk de zee in. Waar ze haar schoenen verliest – ze heeft haar voeten niet meer nodig. Kieuwen had ze al, wat anders zijn die merkwaardige littekens in haar hals? Dit is de film van een immigrant, stelde de Mexicaan Del Toro in zijn dankwoord en profiteerde van de gelegenheid om de recente maatregelen tegen vreemdelingen in de Verenigde Staten te laken. Dit is ook de film over een vrouw die over haar eigen leven beslist. In weerwil van conventies en gezond verstand. Met schijt aan haar machteloosheid.

In het Commentaar geeft NRC zijn mening over belangrijke nieuwsfeiten. De commentatoren schrijven deze artikelen in samenspraak met de hoofdredactie.

Correctie (5 maart 2018): In een eerdere versie van dit stuk werd de tweede naam van de Deense sprookjesschrijver Hans Christian Andersen geschreven als Christiaan. Dat is hierboven aangepast.