Recensie

Het persoonlijke maakt Johan Fretz authentiek en origineel

Solodebuut

In zijn eerste soloprogramma De Zachtmoedige Radicaal vindt cabaretier Johan Fretz een vorm die op het podium bij hem past.

Johan Fretz Foto ANP/Mischa Schoemaker

Een overrompelend cabaretier was Johan Fretz tot dusver niet. Sinds hij een paar jaar geleden voor het eerst de aandacht trok met zijn serieus gepresenteerde voornemen in 2025 minister-president te worden, heeft hij in het theater nog geen overtuigende indruk gemaakt. Hij oogstte succes als columnist en romancier, maar op het podium leek hij zijn vorm nog niet te hebben gevonden.

Maar nu zou daar wel eens verandering in kunnen komen. „Ik kom jullie een verhaal vertellen”, zegt Fretz ter introductie van zijn solodebuut De Zachtmoedige Radicaal. En hij vertelt dat hij, als beginnende dertiger, naar Suriname is geweest. Voor het eerst. Als zoon van een moeder uit Suriname (en een vader uit Den Haag) had Mama Sranang – het moederland – hem nooit nieuwsgierig genoeg gemaakt om erheen te reizen. Als de juf op school vroeg waar hij vandaan kwam, antwoordde hij naar waarheid: uit Dordrecht.

Lees het interview dat NRC in januari met hem had: ‘Kennelijk stroomt Suriname toch door mijn aderen’

Fretz’ reis heeft hem zo te horen geen opzienbarende inzichten opgeleverd, maar wel een gevoelig en genoeglijk programma, waarin hij zegt eindelijk kleur te willen bekennen – als een man die niet als halfbloed door het leven wenst te gaan, maar als dubbelbloed.

KKK

In de regie van Rick Stout toont Johan Fretz zich een innemende verteller die in poëtische taal en relativerende grapjes een aansprekend beeld oproept van zijn multiculturele stamboom. „Ik ben de optelsom van toevalligheden”, zegt hij.

Na de pauze doet Fretz ook nog even een hybride poging tot satirisch cabaret, waartoe hij zich hult in een KKK-uniform). Maar het zijn juist de persoonlijke verhalen die dit programma origineel en authentiek maken. Ze tonen aan dat Johan Fretz zijn vorm gevonden heeft.

    • Henk van Gelder