Brieven

Brieven

Illustratie Cyprian Koscielniak

In NRC stond het voorpagina-artikel Record aan gedwongen opnames (28/2) over de flinke toename van het aantal gedwongen opnames in de psychiatrie – in tien jaar tijd van 16.000 naar 26.000. Terecht wordt in het artikel geconstateerd dat deze toename haaks staat op het overheidsbeleid: meer zorg voor de patiënt thuis. De beddenreductie in de kliniek gaat echter vele malen sneller dan de opbouw van de zorg aan huis. Daardoor is er een gat ontstaan tussen de zorg in de kliniek en de thuiszorg voor psychiatrische patiënten. Een moedeloos makende ervaring voor mij als mantelzorger van een zoon die al jaren psychosegevoelig is en net een driejarig verblijf in de kliniek heeft afgesloten. Zorg aan huis omarm ik van ganser harte, maar deze is niet op korte termijn beschikbaar. De behandelaar in de kliniek heeft zich de blaren op de tong gebeld, zonder succes. Thuiszorgorganisaties en het ambulante team van de GGZ hebben een wachtlijst van minstens een half jaar. De buurtzorg aan huis verstrekt buiten kantooruren geen medicatie. Inmiddels is mijn zoon thuis zonder thuiszorg. Hij moet zelf gedisciplineerd, zonder toezicht, zijn medicatie innemen, wat heel lastig voor hem is, bij terugval zelfs onmogelijk. Gelukkig kan de kliniek een beetje helpen, maar dat is minimaal. De kans op terugval en het risico op een gedwongen opname zijn flink verhoogd door het falen van de zorg thuis. Mijn grootste angst is dat mijn zoon opnieuw een dwangbehandeling te wachten staat. Het overheidsbeleid faalt, de zorgplicht van de overheid voor kwetsbare burgers schiet tekort. Dit alles wordt veroorzaakt door bezuinigingen en marktwerking. Noodzakelijke en beloofde vernieuwing in de zorg wordt in het geheel niet waargemaakt.


mantelzorger
    • Ineke Verburg