Brieven

Brieven 3/3/2018

Oostvaardersplassen

Voer een beetje bij

Een kwaliteitskrant wil natuurlijk niet populistisch meesurfen op de emotionele golf van publieke verontwaardiging over het verhongeren van grote grazers in de Oostvaardersplassen. De roep om bijvoeren is weliswaar dringend. Maar bijvoeren lost niets op. De gewone man wil dat helaas niet snappen, maar zijn emoties zijn begrijpelijk. Daarom leggen Staatsbosbeheer en de ingeroepen deskundige, mijnheer Cromsight, het nog maar eens geduldig uit. Men leze het artikel ‘Bijvoeren grote grazers versterkt dierenleed’ (1/1). Natuurlijk hebben Staatsbosbeheer en deze deskundige gelijk. Het lijden van de grote grazers wordt met bijvoeren niet opgelost. Daarom is het niet-bijvoeren officieel beleid van de regering en van de uitvoerende dienst Staatsbosbeheer. Jammer dus maar onverstandig, dat bijvoeren, is dan ook de teneur. Einde discussie.

Die discussie speelt intussen al sinds mensenheugenis. Naast de schaatskalender behoren de verhongerende grazers tot het vaste winterrepertoire, tot de crocussen gaan bloeien. De berichtgeving heeft een ritueel karakter, een grijsgedraaide grammofoonplaat. En vervolgens: Over naar volgend jaar. Maar voor wie de nuance zoekt, is dat toch niet het hele verhaal.

Het in de Oostvaardersplassen laten verhongeren van honderden, zo niet duizenden grote grazers is geen natuurrramp. Het is officieel beleid van onze regering en van de uitvoerende dienst Staatsbosbeheer. Dit beleid stoelt op geen enkel wetenschappelijk fundament. Het is gebaseerd op het ideologische concept van een klein aantal zogenaamde procesecologen die ontdekt hebben dat je met marketing verder komt dan met feiten en onderzoek. Met de overtuigingkracht van hun fanatisme zijn ze erin geslaagd een groot deel van de politiek voor hun kar te spannen.

Het provinciaal bestuur van Flevoland heeft dat intussen door. Het kiest voor een radicale aanpak: Terugbrengen van de aantallen grote grazers naar een niveau dat in overeenstemming is met de ecologische draagkracht van het gebied. Eigenlijk een simpele opgave. Maar de realisatie van die keuze is een ander verhaal: Het overwinnen van de tegenstand kost onvoorstelbaar veel tijd en energie.

Intussen wordt datzelfde provinciale bestuur geconfronteerd met de erfenis van het voormalige rijksbeleid: Laissez-faire en vertrouwen in het serviele Staatsbosbeheer en zijn ideologen. Een beleid ook van systematische miskenning van de legitieme verontwaardiging van de burger die de onzin niet meer pikt. De rek is er nu wel uit.

Daarom zegt het provinciale bestuur: Geef lucht aan die verontwaardiging , voer die uitgemergelde grazers wat bij. Ook al maakt het niet uit, de mensen zullen het begrijpen. En intussen stellen we orde op zaken.
Hulde aan het Provinciaal bestuur van Flevoland!

oud-directeur Staatsbosbeheer (1979-1989)

Correctie 5/3: In een eerdere, door de redactie ingekorte versie van deze brief is de bedoeling van de briefschrijver verloren gegaan. Dit is de volledige, niet ingekorte brief.

Hofvijver

Schaatsen mag niet

Vanmiddag stond ik, schaatsen ondergebonden, samen met twee andere Hagenezen als eerste op de Hofvijver. Het ijs was prachtig. Na nog geen minuut stopte er een politieauto en stapten twee agenten uit. „U mag hier niet schaatsen,” zeiden ze. „Dat is te gevaarlijk.” Maar het ijs is dik genoeg! „Nee, nee, vanwege de terrorismedreiging, zo dicht bij de ministers.” Ik bracht er nog tegenin dat er al 400 jaar geschaatst wordt op de Hofvijfer. Dat wisten ze, en het speet hen zeer, maar het mag niet meer, de bordjes met ‘verboden te schaatsen’ waren al aangevraagd. Ik ben toen even heel verdrietig geweest. Wat mij betreft geven we de hele regering een paar dagen ijsvrij, kunnen wij tenminste schaatsen.

Gemaksabortus

Niet veroordelen

Volgens huisarts Chantal van het Zandt laten vrouwen gemakshalve een abortus doen in plaats van een voorbehoedsmiddel te gebruiken (De dokter en de gemaksabortus, 27/2).

Dat het volgens haar gaat om „volwassen mensen die de consequenties van hun seksleven kunnen overzien, maar die niet aanvaarden”, is een neerbuigende uitspraak en laat zien dat je (als huisarts!) geen goed begrip hebt van de complexiteit van het voorkomen van een zwangerschap.

Een huisarts hoort bovendien neutrale hulp te bieden, zonder vrouwen hierin te veroordelen.

Als je seksueel actief bent en geen kind wilt moet je goed voorbereid zijn: weten welke anticonceptie bij je past en hoe je deze moet gebruiken.

Voor betrouwbare anticonceptie moeten vrouwen naar een (huis)arts. Het alternatief is condooms of minder betrouwbare methoden. Ook bij het gebruik van anticonceptie kan het mis gaan.

Laten we dus niet te hard oordelen over vrouwen die onbedoeld zwanger raken, maar vooral investeren in goede anticonceptiecounseling. Een enkel gesprek over anticonceptie garandeert nog geen consequent en goed gebruik.

Sommigen zijn niet goed geïnformeerd, of houden hardnekkig vast aan bepaalde mythes. Sommigen schatten de risico’s te laag in of denken dat ze onvruchtbaar zijn. En mocht het om wat voor reden dan ook ‘raak’ zijn, dan staan vrouwen voor een moeilijke keuze. Respecteer die keuze, ook al kiest een vrouw voor de derde of vierde keer voor een abortus. Uiteindelijk gaat het er om dat ieder kind gewenst op de wereld komt.

programmamanager anticonceptie en abortus bij Rutgers

Wetenschap

Big Bang Theory

Met zeer veel interesse heb ik de column van Robbert Dijkgraaf gelezen (Afgunst op fysica is zó vorige eeuw, 24/2). Terwijl ik zijn column las, dacht ik aan een aflevering van het komische tv-programma The Big Bang Theory. Daarin suggereert ook het karakter Amy Farah Fowler, een neurobioloog, dat deze houding ongegrond is. In een discussie met theoretisch fysicus Sheldon stelt ze dat zij en haar collega’s bezig zijn de neurobiologische substraten te traceren, die de voorwaarde scheppen voor de globale informatieverwerking, en die vereist zijn bij alle vormen van cognitief redeneren. Ook natuurwetenschappelijke redeneringen kunnen niet zonder deze neurobiologie. Die is dus dwingend a priori aan de fysica.

Neuropsycholoog

Marco Kroon

Hij verdient beter

Bijleveld kan beter Marco Kroon aanpakken dan de media, schrijft NRC in het Commentaar van 27 februari. De slotzin van het Commentaar, „Te beginnen met een beroemde majoor, die het druk heeft met het te gelde maken van zijn heldendaden” vind ik hoogst bedenkelijk en ongepast, in het bijzonder jegens een drager van de Militaire Willems-Orde.

Van majoor Kroon is mij bijgebleven dat hij, toen nog kapitein, na een veldslag met strijders van de Talibaan de van die zijde gesneuvelden niet zomaar te velde heeft achtergelaten, maar met het hoofd gericht naar het voor hen heilige Mekka.

In de Militaire Willems-Orde wordt men opgenomen voor ‘betoonde moed, beleid en trouw’.

Trouw heeft deze militair in hoge mate betoond in zijn eerbied voor de verder anonieme persoon van de tegenstander.

Jammer dat het Commentaar van NRC het ‘Libertas’ aangreep als vrijheid om te beledigen en ‘Lux’ als onwaarachtig licht op een man die beter verdient.