Column

Sjorriemorrie

Bij ons staat de televisie vaak aan met het geluid uit. We zetten hem harder als we denken dat er iets bijzonders is. Zoals? Een emotionele Humberto bijvoorbeeld. In eerste instantie dacht ik dat hij verdrietig was door het overlijden van Mies Bouwman, maar dat nieuws was al een paar dagen oud. Ben er inmiddels wel achter dat ik de enige Nederlandse artiest ben die de afgelopen dertig jaar niet een keer per week een opbeurend of juist zeer kritisch adviesje kreeg van de oude keizerin van het vaderlandse televisieamusement.

Maar waarom was Humberto zo emotioneel? Stond er iets verschrikkelijks over hem in de zojuist verschenen biografie van Gordon? Ik heb het over dat meesterwerk dat volgens de beroemde poederneus zelf onze showbizz zou laten schudden als de provincie Groningen in zijn slechtste dagen. Ik begrijp inmiddels dat het boek qua onthullingen nogal meevalt. Alleen de zus van de zanger is boos, maar dat hoort bij een gezonde Jordanese familie als de Heuckerothjes. Na het onlangs bekend geworden gezellige gezinsleven bij de familie Holleeder kijken we nergens meer van op in die toffe Amsterdamse volksbuurt.

En ik las dat een bekende liedjesschrijver not amused is. Hij zou in zijn jonge jaren met Gordon al porno kijkend hebben zitten sjorren op de bank. Sjorriemorrie! Vroeger was zo’n nieuwtje misschien spraakmakend geweest, maar sinds de rollebolavonturen van Jelle en Gijs in een Schevenings hotelletje wordt ook hier niemand meer warm of koud van. Wel begrijp ik dat Gordon het na dit boek voorgoed verbruid heeft bij zijn collegaatjes. Zelfs Jeroen Krabbé wil hem na zijn dood niet herdenken.

De tranen van Humberto bleven een mysterie. Iemand suggereerde dat hij zijn kijkers misschien op de hoogte bracht van zijn burn-out. Het is op het ogenblik namelijk heel erg in om je probleem met je publiek te delen. Dat je snikkend aan je kijkers of luisteraars vertelt dat je depressief bent of last hebt van spontane vlogstress of dat je tweeling niet door jou verwekt is. Deze week was er nog een dj bij Qmusic die zijn psychische problemen met zijn luisteraars deelde. Zoals hij het zelf zei: „Ik voel me gewoon klote!” Ik begreep dat hij al een paar jaar bij deze wonderzender dagelijks plaatjes aan elkaar babbelde. En was niet verbaasd. Onlangs luisterde ik namelijk per ongeluk naar dit populaire radiostation en hoorde twee dj’s overdreven hard prietpraten en nog harder lachen. Echt schateren om de meest flauwe ongein. Ik heb de radio snel uitgezet omdat ik na vijf minuten al een hele zware depressie voelde opkomen. Dus als je jaren bij deze zender werkt…

Las wel dat hij massaal begrepen werd op sociale media. Hij kreeg complimenten voor zijn openheid over zijn kwaal. Complimenten van duizenden sneuneuzen die hetzelfde medische ongemak hebben. Die luisteren naar die onzin terwijl ze op hun schermpjes turen om te zien of ze geen belangrijk bericht missen op Facebook of Twitter. Ja, daar word je somber van.

Of was hij somber over de stervende dieren bij de Oostvaardersplassen die van plan zijn om de boswachters te verorberen? Nee. Dat is het allemaal niet. Humberto was gewoon verdrietig omdat hij moet opzouten bij RTL. Iets wat heel Nederland al een half jaar zag aankomen. Want behalve Wendy en haar man keek er helemaal niemand meer naar dat programma waarin RTL doorlopend reclame maakt voor RTL. Iedereen was klaar met dat radeloos rondpompen van je eigen tweedehands troep. Dus men keek niet meer. En als er geen kijkers meer zijn dan ga je er bij de commerciëlen regelrecht uit. Zo simpel is dat. Voor jou een ander. In dit geval wordt Tan Twan. Of die het gaat redden? Wat denkt u zelf?

Maar was Humberto echt verdrietig? Of waren het gewoon tranen van opluchting? Dat hij eindelijk bevrijd is? Dat hij aan de vooravond staat van een frisse lente. Een nieuw geluid. Ik denk dat dat het is. En ik gun hem dat zeer.