Recensie

Waarom de Stinger van Kia briljant is (en niemand ’m koopt)

Het ontwerp is goed, de techniek is briljant. Maar geen Nederlander zal hem kopen, schrijft .

De Kia Stinger, bij Kia Motors Nederland in Breukelen. Foto Merlijn Doomernik

Eerder besprak ik hier de halo car, in industriejargon de ‘technologische vaandeldrager’ die B-merken hogerop moet brengen. Toen ging het over de Hyundai i30 N. Nu wenst alweer een Koreaan te schitteren in het theater van de groten, de Kia Stinger GT. Een pret-sedan met zescilinder turbo, 370 pk en vierwielaandrijving. Zijn opdracht: BMW bashen. Wordt niks. BMW is en blijft BMW, roemrijke cultuurgeschiedenis, Kia de op BMW-feestjes bespotte burgerclub van de Picanto, de Lidl-mini van je oma.

De Stinger is een briljante, volslagen overbodige poging de getapte jongens in te pakken. Hij haalt 270, trekt in geen vijf seconden naar de honderd. De grandioze motor raast gedempt bloeddorstig en het rijgedrag is BMW in de overdrive, zoals een rellerige travestiet zijn vrouwbeeld naspeelt. Hij is een reus met de motoriek van een ballerina. Tien met een griffel.

Alleen: geen Nederlander zal hem kopen. De staat bestraft een middeleeuwse CO2-uitstoot van 244 gram per kilometer met een bpm van 49.565 euro. Dat brengt de verkoopprijs op 99.020 euro. Het is niet eens wat hem nekt. In Duitsland en Zwitserland, waar hij iets meer dan de helft kost, heeft hij dezelfde fatale statushandicap als hier. De schappelijker prijzen voor ‘gewonere’ Stingers met viercilindermotoren – 60 mille voor de diesel, 68 voor de benzine met 255 pk – zullen evenmin massaal Hollandse sportmannen over de streep trekken.

Doet er niet toe. Men heeft hem toch maar, het moordwapen dat BMW-leaserijders op de laatste vrije meters Hollands asfalt alle hoeken van de kamer toont.

Plastiekerig glad

Waarom is hij er, als niemand hem koopt? Hij is er voor de journalisten. Die hullen met hun onvermijdelijke lof de firma Kia in een halo van schone verwachtingen. Hier stond, als ik me tot zijn verdiensten zou beperken, een gratis Stinger-advertentie. En Kia zet me voor het blok, want de auto verdient hem.

Het ontwerp is goed, de techniek is briljant. Het interieur is geen mislukte premium-pastiche. Het driespaaks stuur, het geile flitspookje met leer en aluminium, het schakelaartje voor de settings Eco Dit, Sport Zus en Sport Zo – je hebt het ongeveer zo allemaal wel eens gezien bij Jaguar of Audi, maar dat is bij die merken net zo, mode is altijd diefstal. Alleen de aluminium luidsprekerroosters verraden zijn proletarische afkomst. De gaatjes beroeren de vingertoppen niet scheermesachtig scherp als bij BMW of Mercedes, ze voelen plastiekerig glad aan. Massawaar.

In de Stinger moet ik aan The Nutty Professor denken, een van de laatste leuke films van Eddie Murphy. De oerdegelijke, briljante en kogelronde professor Sherman Klump lijdt aan zijn dikte. Met een genetische toverformule verandert hij zichzelf in de hunk Buddy Love, helemaal Eddie. Geil, brutaal, goodlooking en dén-slank. Nu liggen de meisjes aan zijn voeten. Hij koopt meteen een dolle sportwagen, een Dodge Viper.

De professor is Kia, Buddy Love de Stinger, de Kia met seksbrevet. De overwinning op het minderwaardigheidscomplex dat een door en door irrationeel motief mag heten, zeker nu het laatste uur voor smerige benzinestokers heeft geslagen. Dit symbool van grote stappen voorwaarts strijdt een achterhoedegevecht.

Bovendien ziet niemand waar zijn roots liggen. Een kennis die van toeten noch blazen weet maak ik wijs dat het de Pongfang Sharkhunter Biturbo is. Haar goedgelovigheid spreekt boekdelen. Klopt, Pangfong bestaat niet. Maar iedere hobbymiljardair kan een team goede ontwerpers en ingenieurs vanuit het niets zo’n showbink laten optrekken. Heeft het zin? De Chinezen kochten het complete ontwikkelingsteam van BMW i op, dat de elektrische i3 en de hybride i8 maakte. Het creëerde de Byton, een elektrische SUV voor kopers die, educated guess, natuurlijk liever echte BMW’s op batterijen zullen scoren. Kwaliteit is te koop, cultuur is niet maakbaar.

Het heeft iets verdrietigs: de echte kwaliteit van deze Kia zit uiteraard in de uit bloed, zweet en tranen gewonnen expertise die Kia verwierf met steeds betere auto’s waarmee de Stinger niet langer geassocieerd wil worden. Hij is de apotheose van en het verraad aan dat groeiproces. Hij is de eindelijk aan de soldatenstand ontsnapte korporaal die zijn sergeants toevertrouwt dat alle soldaten luie donders zijn. Maar in Buddy Love klopt toch het degelijke hart van Sherman Klump.

En, krijgt hij het meisje?

Nee. Dat wil immers kunnen zeggen: me friend hep een BMW. Ze mag geen cultuur hebben, ze weet dondersgoed waar ze de mosterd haalt.