Opinie

    • Georgina Verbaan

Los

‘Niet in een restaurant eten hoor, je moet alles bij die karretjes langs de weg halen.” Mijn vader is sinds zijn elfde niet meer terug op Java geweest. Ik was er nog nooit geweest. Nu ben ik er voor het programma Verborgen Verleden. Hij is niet mee. Dat is jammer. Ik had die ouwe indo hier graag zien rondlopen. Gelukkig zie ik hem soms zitten langs de weg met een sigaretje. Dezelfde kleermakershouding, zelfde gebogen rug. Of soms, in het passeren, iemand met een stukje oog. Korte wimpers die naar beneden wijzen. Recht, als een bezem. Ik zie tjitjaks. Die vielen vroeger weleens op zijn hoofd als hij op de wc zat, vertelde hij. Zo van het plafond op zijn kop. Mijn opa aan mijn moeders kant zie ik hier in gedachten ook. Hij woonde ooit in Jakarta met een aap die zeep at. Aan postbodes had die aap een grote hekel, en dat was wederzijds. Ze smeten rennend de post naar binnen.

In de weken voor ik hiernaartoe zou reizen kon ik alleen maar denken aan het onheil dat mij hier zou kunnen treffen. Aardbevingen, hondsdolheid, gele koorts, malaria, terrorisme, knokkelkoorts, vulkaanuitbraken of gewoon een simpele maar uitputtende voedselvergiftiging die uitgevochten moet worden in het aangezicht van vele soorten schaamhaar in hoekjes van kapotte tegels boven een wc zonder pot. Als ik níét al met het vliegtuig neer zou storten, ergens bij Colombo ofzo. Want zo ben ik. Ik ben een los mens. Losse mensen zijn bang. Veel mensen zijn losse mensen tegenwoordig. Ze drijven maar wat. Geen idee wat ze tegen zullen komen, en of ze alleen zullen zijn als het iets naars is. Sommigen proberen watertrappelend op één plek te blijven. Ergens in een oceaan. Ook al weten ze helemaal niet of ze daar moeten zijn. Zij laten dingen voorbijdrijven.

Ik achtte het mogelijk dat de lichamen van klanten preventief aan de overkant waren verbrand

Ik heb als los mens wel een ander mens aan mij vast weten te krijgen. Dat mens kon lijfelijk niet mee, dus heb ik haar Poes meegenomen. Poes is een persoonlijkheid verdeeld over 5 zachte stoffen lichamen. Dat Poes meerdere lichamen heeft betekent dat hij kan thuisblijven én weggaan tegelijk. Toen Poes uitdagend poseerde voor Mount Merapi, lag hij ook tegen haar zachte wang aan.

Vanavond aten we in een uitgestorven restaurant, maar het lag wél langs de weg. Het was uitgestorven in de zin dat ik het mogelijk achtte dat de lichamen van de klanten die er geweest waren aan de overkant preventief werden verbrand, samen met – voornamelijk plastic – huisvuil. De rat die achter het bordje Selamat Makang langsliep had een vriendelijke snoet. Ook de kakkerlakken die er resideerden deden mij beleefd aan. Ik dacht aan mijn vader, die zou hier wel willen eten. Dus ik héb gegeten, en het was heerlijk. „Doe het maar”, zei mijn vader over mijn deelname aan dit programma „zal je goed doen, misschien zul je je wat meer verbonden voelen”. In gedachten is hij bij elke nieuwe onthulling, ik sla haakjes uit. Er openbaart zich een lijn in de tijd, een anker, waar ik blijkbaar aan vastzit. Aan de dobberkant, gelukkig. Vooralsnog.

    • Georgina Verbaan