Recensie

Lee Ranaldo tovert onweer uit zijn kampvuurgitaar

Rock Het is even wennen om voormalig Sonic Youth-lid Lee Ranaldo met akoestische gitaar op het podium te zien. Gelukkig ontsporen zijn mooie kampvuurliedjes halverwege.

Lee Ranaldo donderdagavond in Bitterzoet, Amsterdam. Foto Lotte Schrander

Het had zo mooi kunnen zijn. Dan had Lee Ranaldo gewoon op het podium gestaan in een oorverdovende oase van noise. Dan had hij zijn gitaar als vanouds laten gillen door de snaren te lijf te gaan met drumstokken, terwijl zijn bandmaatjes de zaal trakteerden op een elektrisch fluitconcert van eeuwigdurende feedback. Dan had Sonic Youth nog bestaan.

Zo mooi mocht het niet zijn. Want toen gitarist Thurston Moore zeven jaar geleden vreemdging, blies hij niet alleen zijn huwelijk met bassist Kim Gordon op, maar ook de meest invloedrijke gitaarnoiseband van de laatste drie decennia. Sindsdien gaan alle Sonics noodgedwongen solo.

En dan blijft het even wennen om Ranaldo op het podium van de Amsterdamse Bitterzoet te zien klimmen met een akoestische gitaar… en een strijkstok. Hij begint aan een minutenlang drone-intro van ‘Moroccan Mountains’ en trommelt tegelijkertijd op de klankkast om zijn instrument extra te laten zoemen. Het enige medebandlid Booker Stardrum slaat ondertussen op een verzameling koeien- en geitenbellen. Achter zijn afgezakte brilletje knijpt hij zijn ogen verbeten dicht, alsof elke klap pijn doet.

Het wordt pas echt schrikken als Ranaldo allerlei klingelpercussie in het rond gaat zwaaien en een monotoon parlando couplet inzet. Dit is geen noise meer, dit is new age.

Gelukkig komt het allemaal goed. De overige nummers van Ranaldo’s twaalfde soloplaat Electric trim (de derde na de dood van Sonic Youth) klinken eerder als experimentele folk. Daarin volgt hij min of meer het stramien van zijn oude band: wat ogenschijnlijk mooi kampvuurliedje lijkt, ontspoort halverwege door dissonante akkoorden of rare tempowisselingen.

En eerlijk is eerlijk: hij weet wel degelijk onweer uit zijn gitaar te toveren. Zo ontploft de anti-Trump-ballade ‘Thrown Over the Wall’ in een snerpende climax, standje luchtalarm. De snaren blijven weliswaar heel, maar na afloop plukt Ranaldo tevreden alle kapotte haren uit zijn zojuist overleden strijkstok.

    • Frank Provoost