‘Je kunt jongeren heel braaf fotograferen, maar dat hóeft natuurlijk niet’

Khalid Amakran over het thema van maart: ‘Jeugd’.

Khalid Amakran

Landschappen, architectuur, portretten… In de zeven jaar dat Khalid Amakran (26) nu fotografeert, heeft hij zich zo’n beetje met alle aspecten van fotografie beziggehouden. Sinds ruim drie jaar is hij ‘blijven steken’ bij het fotograferen van jongeren en probeert hij vooral een afspiegeling te maken van de jeugdcultuur in de grote stad. Voor NRC portretteert hij pubers die in de rubriek ‘Jong’ vertellen over zichzelf, de wereld en elkaar.

Hoe dat in z’n werk gaat? Om te beginnen krijgt hij een tekst toegestuurd met een verhaaltje over de betreffende persoon. Khalid: „Maar dan weet ik natuurlijk nog helemaal niet wie diegene werkelijk is. Is die opgewekt, verlegen? Kijkt-ie vaak boos?” Dus wat doet hij dan? „Als ik bij iemand thuiskom, gaan we eerst een halfuurtje praten. Gewoon om te kijken of het ergens klikt. Om diegene op z’n gemak te stellen. Want soms kom je heel dichtbij met de camera. Dan wil je niet dat iemand in één keer dichtklapt doordat je te dicht in z’n comfortzone zit.”

Gisteren nog, kwam hij bij een meisje van veertien thuis dat met een vriendin aan het gamen was. „Dat is voor mij de meest ideale situatie om binnen te komen. Zij is bezig met iets wat ze superleuk vindt. Dan is ze al op haar gemak. Ik heb ook veel gegamed, dus daar kunnen we samen goed over praten. Dat maakt het voor haar veilig. ‘Deze jongen snapt mij. Ik hoef niet bang te zijn dat hij mij wat geks gaat vragen.’ Dan durft zo iemand zich open te stellen en kun je als fotograaf misschien een kant laten zien van iemand die je niet direct verwacht. Als dat lukt, is voor mij een foto geslaagd.”

Groeistuipen

Er waren tijden dat Khalid een enorme afkeer van alles wat met kunst te maken had – doordat hij zich er niet in herkende. Het was zijn wereld niet; het was zijn wereld volgens volwassenen. Daarom besloot hij zelf de jongerenwereld in beeld te gaan brengen. Van binnenuit. Om mensen mee te nemen naar een plek waar zij zelf niet meer bij kunnen. Een plek vol groeistuipen, onzekerheden en zoektochten. Maar ook om zichzelf te spiegelen ten opzichte van andere jongeren. En kijk: nu wint hij prijzen, hangt hij zelf in expositieruimtes.

„Fotografie is voor mij een middel, geen doel op zich”, zegt Khalid. „Ik probeer echt te snappen waar iemand vandaan komt, wat er speelt in iemands leven.” En als uiteindelijk het fotomoment is aangebroken, gaat hij tot het uiterste. „Je kunt jongeren heel braaf fotograferen, maar dat hóeft natuurlijk niet. Je mag best grenzen opzoeken en mensen onverwachte dingen laten doen. Een beeld dat je al elke dag bij de bushalte ziet, is niet interessant. Probeer iets te laten zien wat je anders nooit ziet. Dat is juist wat fotografie zo interessant maakt.”

Oprechte interesse

Wat hij vooral belangrijk vindt als je jongeren wilt fotograferen: „Ga niet uit van je eigen aannames. Als je weet dat iemand naar hiphop luistert, zet diegene dan niet meteen voor een graffity-muur. Dat beeld kennen we al zo lang. Breek er doorheen. Stop mensen niet meteen in een hokje, ga op onderzoek uit. Toon oprecht interesse in degene die voor je staat. Dan komen de mooie beelden vanzelf.”

U kunt uw ‘jeugd’-foto’s inzenden tot vrijdag 30 maart 17.00 uur via nrc.nl/fotowedstrijd.

    • Jos Jägers