Column

Alkmaar

Er zijn voetbalstadions waarvan de mensen het warm krijgen. Heb het over de bedreigde Rotterdamse Kuip en het kwijl loopt de liefhebbers over de schoenen. Al die kutwedstrijden zijn ze al lang vergeten, want d’r hing me toch een geweldige sfeer. Bij mij gaan de gedachten nog altijd naar stadion Nieuw Monnikenhuize in Arnhem, waar de mensen zich warmden aan elkaars ellende.

Het tegenovergestelde bestaat ook: stadions waar oogverblindend voetbal wordt gespeeld, maar in de herinnering heb je het vooral koud. Het AFAS Stadion in Alkmaar is gemaakt van aluminium, beton en plastic zeil, de elementen hebben er vrij spel. Ik woon daar sinds kort in de buurt en bezocht op uitnodiging woensdagavond de bekerwedstrijd AZ – FC Twente, volgens alle aanwezige sportjournalisten de koudste wedstrijd op Nederlands grondgebied ooit.

Ik zat met een trainingsbroek onder de broek en drie truien over elkaar op de perstribune en nog had ik het koud. Naast me zat persvoorlichter Lisanne langzaam te bevriezen. Ik gunde haar de oplaadbare inlegzooltjes van parkeersteward Marco die verslaggever Bart Hinke, die ik vanwege zijn bontmuts pas binnen herkende, in zijn verslag opvoerde.

Ik was diep onder de indruk van de baal katoen schuin voor me, die later Willem Vissers van de Volkskrant bleek te zijn. Die had thuis alles wat maar voorhanden was over elkaar aangetrokken: broeken, truien, jassen, shawls, en daaroverheen dan nog een trainingsjack.

We huiverden toen hij in de tweede helft langzaam een van zijn enorme wollen wanten uittrok en met één vinger begon te typen aan een wedstrijdverslag. Bij de 4-0 was het gevoel verdwenen en moest hij, net als de rest, noodgedwongen binnen verder typen. Hoe heroïsch zou het zijn geweest als die vinger eraf was gevroren, als AZ – FC Twente voor altijd de wedstrijd van de afgevroren vinger van Willem Vissers was geworden?

„Ja het was koud”, zei Willem Vissers na afloop relativerend, „maar bij Werder Bremen – PSV, met Aad de Mos nog als coach van PSV, was het nog kouder.”

Simon Zwartkruis begon over Wit-Rusland – Nederland in Minsk, waarna Steven Kooiman, hoofdredacteur van het tijdschrift Elf, het gesprek doodmaakte door op te merken dat hij nog wist dat zijn lul er tijdens die wedstrijd was afgevroren.

Ik was benieuwd naar de wedstrijdverslagen. Gisterochtend zag ik dat ze allemaal hadden geschreven hoe koud of het was, maar dat AZ ze had warm gespeeld. Een leugen: er was niemand warm gespeeld, dat kan helemaal niet in het AFAS Stadion.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.