Column

Orlando

Ik kende hem amper, maar krijg zijn gezicht niet meer uit mijn hoofd. Een jongen nog, 17 jaar oud, levenloos gevonden in het ijskoude water na een vermissing van acht dagen. Het zal vorig jaar zijn geweest toen ik hem bij de plaatselijke supermarkt – waar hij achter de kassa zat – uitvoerig complimenteerde met zijn opvallende, blauwe ogen. Op vermissingsposters lees ik vorige week dat hij gekleurde lenzen droeg en moet toch even glimlachen. ‘Mooiboy’ Orlando, met zijn lange, slungelige lijf.

Voor het Centraal Station in Rotterdam ontmoet ik vorige week vrijdag zijn vrienden. Ze delen posters en flyers uit aan passanten, op de dag dat Orlando ruim vijf dagen wordt vermist. De tieners zijn zelf maar in actie gekomen, omdat de politie op dat moment nog geen reden ziet voor een grootscheepse zoekactie. Onbegrijpelijk vinden ze dat. Want Orlando zou nooit zomaar stilletjes verdwijnen. Niet Orlando, die zo veel deelde met zijn vrienden en vriendinnen. Die zijn mobieltje nog geen seconde met rust kon laten, maar hem nu al dagen uit had staan. Waarom worden ze niet geloofd? Waarom wil niemand luisteren? Ook voorbijgangers tonen weinig interesse. Lopen gehaast door of maken afwijzende gebaren als ze door Orlando’s wanhopige vrienden benaderd worden.

Een van de tieners, toevallig een zoon van een goede vriendin van mij, vertelt over de internetdates van Orlando. Hij wil dat iedereen – vooral jonge homo’s – weet van de risico’s van de datingapp Grindr, waar Orlando regelmatig gebruik van maakte. Misschien is hij wel ontvoerd door zo’n date of erger nog? Al dagen denkt hij aan niets anders, praat over niets anders: waar is Orlando?

Als ik hem bel op de avond dat Orlando’s lichaam is gevonden, reageert hij in eerste instantie kalm. Diezelfde avond komt het vriendenclubje opnieuw bij elkaar, met hun ouders erbij. Om te praten en te huilen vooral. Onduidelijk is dan nog wat er precies is gebeurd. Is er inderdaad iets misgegaan tijdens die Grindr-date? Is hij vermoord of is Orlando per ongeluk in het water beland en verdronken? Heeft hij mogelijk zelfmoord gepleegd?

Ook mijn vriendin huilt. Om de dood van Orlando, het verdriet van zijn moeder, maar ook om wat haar eigen zoon op dit moment overkomt. Zo jong nog en zo kwetsbaar. Hoe gaat ze hem hierin begeleiden? Hoe kan ze hem beschermen tegen dit gruwelijke leed?

Op social media woedt intussen een felle discussie over de vermeende nalatigheid van de politie. Is hier sprake van racisme? Homofobie? Waarom werd met de vermissing van Anne Faber veel eerder alarm geslagen? Waarom geen Amber Alert? Voor de vrienden van Orlando doet het er op dit moment allemaal niet meer zo toe. Hun lieve vriend is gevonden en hun grootste nachtmerrie is werkelijkheid geworden: Orlando is dood. Maar zij hebben gedaan wat ze konden, en veel meer dan dat.

Het nieuws over Orlando heeft via Twitter ook de zwarte LGBT-gemeenschap in de Verenigde Staten bereikt. Een Amerikaanse doet een oproep: „A beautiful black kid never got home. Say his name!”

Mirjam de Winter (@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.