Moonshine

Anne Hermans is huisarts in Nieuw-Zeeland. Ze schrijft columns op basis van haar ervaringen.

Moonshine Steward. Ik doe mijn ogen dicht, zucht en open ze weer. Helaas, hij staat nog steeds op mijn spreekuurlijst.

Moonshine is wat mijn collega een typische heart sink-patiënt noemt: iemand waarvan het hart je acuut in je schoenen zakt. Hij heet eigenlijk Henry maar heeft zijn naam tien jaar geleden laten veranderen in Moonshine. „Dat past beter bij me”, vertrouwde hij me toe, met glinsterende ogen.

Helaas glinsteren Moonshines ogen de laatste jaren zelden. Zijn vrouw ging er vandoor met een ander en liet hem achter met hun drie zoons. Sindsdien probeert hij de zorg voor hen te combineren met zijn eigen bedrijf in duurzame kinderkleding. Dat ging aanvankelijk redelijk, maar het afgelopen jaar zie ik hem steeds vaker. Hartkloppingen, benauwdheid, paniekaanvallen, diarree en extreme vermoeidheid. Hij moest zijn bedrijf opgeven en heeft daardoor financiële zorgen. Elk consult lijkt Moonshine, die een innige band heeft opgebouwd met dokter Google, nieuwe potentiële oorzaken te hebben gevonden voor zijn klachten: Een seleniumdeficiëntie? Slaapapneu? Of toch de ‘systemische candidiasis’ die de natuurgenezer constateerde?

Een consult ontaardt steevast in een 45 minuten durende discussie, waarbij ik door tijdgebrek aan een gedegen lichamelijk onderzoek niet eens toe kom. ‘Je hebt gefaald, gefaald. gefaald!’ schreeuwt het door mijn hoofd, als hij de kamer verlaat. Ik overleg met mijn collega, die toegeeft dat hij voorafgaand aan een consult met zijn heart sink-patiënten twee paracetamol neemt tegen de hoofdpijn.

Maar tegen alle verwachtingen in leek mijn laatste consult een breekpunt te zijn. Moonshine stond eindelijk open voor de diagnoses angststoornis en chronische vermoeidheid. We spraken af dat hij, om een lichamelijke oorzaak definitief uit te sluiten de lokale infectioloog zou zien. De brief van vier kantjes die hij me stuurde, beschrijft Moonshines levensverhaal, een uitgebreid lichamelijk onderzoek, een twintigtal bloedtesten (alle normaal) en een uitgebreid plan van aanpak.

Vandaag heeft Moonshine een vage glimlach op zijn gezicht. Hij vertelt me dat hij na het zien van de infectioloog „echt gerustgesteld” is. Mijn hart klimt van mijn schoenen naar mijn knieën. We bespreken welke psycholoog geschikt zou zijn, en voor- en nadelen van verschillende antidepressiva.

Als hij opstaat en naar de deur loopt, springt mijn hart terug in mijn borstkas. Maar dan draait hij zich om. Hij frommelt een formulier uit zijn broekzak. „O ja. Kun je dit nog even voor me tekenen? De natuurgenezer heeft me verwezen voor hyperbare zuurstoftherapie: Dertig sessies in de decompressietank. Supereffectief voor chronische vermoeidheid. 80 dollar per sessie. Mijn vader betaalt de helft. En het centrum voor werk en inkomen zei dat als mijn huisarts tekent, ze overwegen de andere helft te betalen.”