Opinie

    • Hubert Smeets

Een politieke verlovingsring van 200 ton voor Wilders

Eindelijk mocht PVV-leider Geert Wilders op bezoek in Moskou. Hij kreeg een spoedcursus internationale machtspolitiek, schrijft Hubert Smeets.

Het werd tijd. PVV-leider Geert Wilders is eindelijk in Moskou „ontboden”, zoals een Russische diplomaat, die goed Nederlands spreekt, het twee weken geleden tegenover mij formuleerde. „Laten we hem veel geluk toewensen.”

De gezant had reden om tevreden te zijn. De Russische ambassade scoorde afgelopen weken punt op punt. Ruim twee weken geleden moest minister Zijlstra (Buitenlandse Zaken, VVD) opstappen. ‘Poetin ontslaat Nederlandse minister’, kopte zakenkrant Kommersant sarcastisch. Enkele etnisch Russische Nederlanders, die twee jaar geleden samen met de SP campagne voerden tegen het EU-verdrag met Oekraïne, deden vervolgens aangifte tegen D66-leider Pechtold, omdat die Zijlstra eerder te hulp was geschoten met de on-D66-achtige stereotypering „Ik moet de eerste Rus nog tegenkomen die zijn fouten zelf rechtzet”. Ook een succesje voor het gezantschap. Een dag later maakte Wilders bekend dat hij een visum voor Rusland had gekregen. Waar Zijlstra was gesneefd, zou hij succes boeken.

Deze week was het zover. Wilders deed in Moskou eerst aan sightseeing. Afgaande op zijn Twitter- account stond Wilders niet stil bij het monument voor de slachtoffers van Stalin, maar wel bij een borstbeeld van Brezjnev, de partijchef die in 1979 probeerde de moslims in Afghanistan naar de moderniteit te bombarderen.

Daarna begon het echte werk. Wilders werd niet zo hoog ontvangen als zijn politieke zusters Le Pen (Front National) en Petry (AfD) – die spraken met president Poetin zelf, respectievelijk met parlementsvoorzitter Volodin – maar deze vrijdag is hij wel mooi te gast bij een van de negen viceministers voor Buitenlandse Zaken. Ook een leuke ontbieding in zijn vriendschapsmissie, die Wilders zelf heeft omschreven als „Rusland is bondgenoot, geen vijand”.

Als heuse schaduwpremier meldde de oppositieleider dinsdag daarom dat hij de Doema „uiteraard” wel even had gezegd dat „we volledige medewerking met betrekking tot MH17 verwachten”. De Nederlanders, die meer empathie hebben met de nabestaanden van de MH17 dan met de geopolitieke visies van Wilders, kunnen alleen afwachten of de PVV-leider voor elkaar krijgt wat regeringschef Rutte maar niet lukt.

Wilders viel een dag later diep met zijn neus in de echte boter. Hoewel de PVV niet tegen de NAVO is, is diezelfde NAVO volgens de veiligheidsdoctrine van het Kremlin juist de grootste „bedreiging voor de nationale veiligheid” van Rusland, gevaarlijker dan IS en andere islamitische terroristen die volgens dezelfde doctrine niet meer dan tovenaarsleerlingen van het Westen zijn. Tegen die NAVO bewapent Rusland zich nu met het modernste kernwapen ooit, zei Poetin in zijn ‘troonrede’ voor het parlement. Terwijl de PVV’er terzelfdertijd met studenten internationale betrekkingen sprak over het Ruslandbeleid van de Nederlandse regering (een „ramp”), onthulde de president donderdag de kennelijk onaantastbare tweehonderd ton dikke Sarmat- raket, die Wilders’ jongere gehoor straks als diplomatiek wapen gaat inzetten, wellicht ook tegen Nederland.

In vijf dagen kreeg Wilders zo een spoedcursus internationale machtspolitiek. Of de kameraadschap wederzijds is? Nog niet. In de Russische media wordt namelijk met geen woord gerept over Wilders, laat staan over zijn diplomatieke coup om de MH17-crisis vlot te trekken. Maar er is hoop voor de PVV. Mijn kennis, de Russische diplomaat, verwees niet toevallig, vermoedelijk ironisch, naar 007: „Never say never.”

Hubert Smeets werkt bij het kenniscentrum Raam op Rusland. Hij schrijft om de week met redacteur geopolitiek Michel Kerres over de kantelende wereldorde.
    • Hubert Smeets