Column

Dwaze bijvoerders

Kijk ze scharrelen, dat groepje vermagerde heckrunderen, aan de rand van een bevroren moddervlakte, kaal tot aan de horizon. Onder het gaas door kunnen ze nog net aan wat sprietjes knabbelen langs de spoorlijn.

Wild is prachtig, vooral op je bord of op breedbeeld. Zie het succes van films als De Nieuwe Wildernis en nu De Wilde Stad. Minder snoeperig zijn ze hier, in de Oostvaardersplassen, aan het eind van de winter, als je van konikpaarden en hongerige edelherten de ribben kan tellen. Maar ook dat is de natuur, stelt Staatsbosbeheer. Dat moet je als mens niet gaan verstoren.

Daarom rijdt er af en toe een politieauto langs. Om al die bezorgde burgers te beboeten die komen bijvoeren, wat sinds dinsdag verboden is. Sindsdien is hier een kat-en-muisspel gaande dat vooral in een besloten Facebookgroep is te volgen. Trots fotograferen de dierenvrienden zich met hun baaltje hooi achter in hun gezinswagen. Ze bespreken de locaties waar je het over het hek kunt gooien en woedend delen ze foto’s van boswachters die het daar weer weghalen. De frustratie loopt hoog op als Greenpeace niet wil meedoen met de voorgenomen demonstratie, zondag, net zo min als de Dierenbescherming, de Partij voor de Dieren, het WNF… (‘lidmaatschap opzeggen!’) Allemaal herhalen ze kalm de argumenten van de deskundigen: je maakt de populaties te groot, honger en sterfte hoort nu eenmaal bij de wilde natuur.

Oké, eerlijk is eerlijk. Ze krijgen ook steun, die hooibaalbrengers. Van grote denkers op het terrein van ecologie: Dion Graus, Jan Roos, Britt Dekker en Henk Bres. Dit is het populistische mechanisme in al z’n eenvoud, samengevat rond een paar natuurplassen.

Toen ik terug de auto instapte, had de provincie Flevoland net besloten om tijdelijk bij te laten voeren, ‘omdat de emoties te hoog oplopen’, en ‘de openbare orde gevaar loopt’. Wat een belabberd signaal! Het zegt dat emotie het wint van redelijkheid, dat impulsen winnen van langetermijndenken, dat activisme wint van expertise.

Ik passeerde een Toyota met een kofferruimte vol hooi. Die was dus net te laat. Even dacht ik: waarom zou je, in de wildernis, de mens niet mogen meerekenen? Waarom zou deze dwaze, contraproductieve beestencompassie niet evenzeer een factor kunnen zijn in het ecosysteem? In een echte wildernis laat je ook díe natuurkracht toe. Hekken weg. Niet meer schieten. En kijk maar wat er gebeurt. Méér dieren waarschijnlijk, die ’s winters uitgehongerd de woonwijken intrekken waar de bevolking zal smeken om ze neer te knallen. Misschien ontdekken we dan dat ons landje helemaal niet zo geschikt is voor echte wildernissen.

Christiaan Weijts schrijft op deze plek iedere vrijdag een column.