Opinie

Tutoyeren

Sinds twee weken heb ik een werkster. „Ik heet Margot”, zei ik bij de kennismaking, „en je mag mij bij mijn voornaam noemen.” Ze was dat niet gewend en wist ook niet of ze mijn naam wel kon onthouden, dus ik zei dat ze dan maar aan het liedje Margootje, Margootje moest denken. Gisteren riep ze vanuit de keuken: „Mien, Mien!” Toen ik kwam aanrennen stond ze met een bloedende vinger bij de gootsteen, een gebroken glas lag op het aanrecht. Terwijl ik een pleister om haar vinger wond vroeg ik: „Wat hoorde ik jou nou roepen? Ik heet toch Margot?” „O ja”, zei ze, „ik wist dat uw naam met een liedje te maken had, maar ik dacht dat het Mien waar is mijn feestneus was.”

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Insturen via ik@nrc.nl