Column

Telebingo

Marcel

Mijn moeder vond dat Mies Bouwman er goed uitzag, dat zei ze altijd als Mies Bouwman op televisie was. Er waren mensen die zeiden dat ze op Mies Bouwman leek, ze had heur haar toen hetzelfde als de Mies van toen. Het verschil was dat mijn moeder een bril droeg en Mies Bouwman niet. Mijn vader vond mijn moeder overigens helemaal niet op Mies Bouwman lijken, hij haatte televisieamusement.

Eind 1979 presenteerde Mies Bouwman het programma Telebingo, een van de eerste programma’s waaraan een goed doel was gekoppeld. Je kon een auto winnen.

In Velp waren de Telebingo-kaarten ruim voor de eerste uitzending uitverkocht, de toestand bij ons thuis was nog niet zo erg als die bij mijn vriend Jelle wiens moeder in huilen was uitgebarsten, maar de paniek was wel zo groot dat mijn vader op kantoor werd gebeld, iets wat eigenlijk alleen bij noodsituaties mocht.

Hij sprak dan als een vreemde tot ons, dat kwam omdat er collega’s in de buurt zaten. Hij moest van mijn moeder ergens in Arnhem Telebingo-kaarten kopen.

Mijn vader: „Ik zal kijken wat ik voor u kan doen.”

Daarna hing hij snel op.

Echte liefde: hij was er helemaal voor naar Duiven gefietst, voor twee loten voor een televisieprogramma waarvan hij tevoren al wist dat hij het vreselijk ging vinden.

Twee keer kans op een auto.

We zaten er op de avond van de uitzending helemaal klaar voor met cola en chips. Telebingo draaide om getallen. Het was een nogal langdradig programma, alle programma’s van toen waren langdradig, waarin Bekende Mensen voorbijkwamen die dan met een knop een getal onthulden.

En toen zei Mies volgens mijn ouders dat het allemaal wat makkelijker te volgen was als je de getallen met lippenstift op het beeldscherm omcirkelde. We wonnen natuurlijk niets, mijn vader verscheurde de loten meteen en zei daarbij waarschijnlijk dingen als dat we niet voor het geluk geboren waren en dat we het van hard werken moesten hebben.

Het hoogtepunt kwam toen mijn moeder ontdekte dat ze de lippenstift niet van het televisiescherm kreeg gepoetst. Een belevenis van niks, maar ze hadden het op verjaardagen nog jaren over de avond dat Mies Bouwman zei dat je gerust met lippenstift op het beeldscherm mocht tekenen.

Ik onthield: dankzij Mies Bouwman hebben we eindelijk een kleurentelevisie.

Marcel van Roosmalen schrijft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz.