Brieven

Bevolkingstoename is nog steeds een probleem

Het is nu vijftig jaar geleden dat de wereld werd opgeschrikt door het boek The Population Bomb van Paul en Anne Ehrlich. Mede doordat hun alarmistische voorspellingen van op korte termijn miljoenen hongersnoodslachtoffers niet zijn uitgekomen, is ten onrechte het hoofdpunt wat zoekgeraakt: de bevolkingsomvang en -groei als meest wezenlijke maatschappelijke probleem op nationaal en internationaal niveau. Bij de recente ruime aandacht in de media voor duurzaamheid, klimaatproblemen e.d. wordt de bevolkingstoename meestal niet eens genoemd als beslissende factor! Men beredeneert dat verandering van het menselijk gedrag de dreigende klimaatcrisis kan en moet voorkomen. Maar dat het aantal mensen het meest bepalend is, blijft buiten beschouwing. Alleen al door de toename van de gemiddelde levensduur neemt de bevolkingsomvang flink toe. De langere levensduur gecombineerd met verhoging van het welvaartspeil resulteert overal ter wereld in een aanzienlijke verheviging van de milieudruk. De door de Ehrlichs bepleite bevolkingspolitiek heeft alleen in China praktisch gevolg gekregen. De zestien jaren aldaar van éénkindpolitiek kunnen, met alle bijkomende bezwaren, gerust een zegen voor de mensheid genoemd worden. Het huidige Chinese tweekindbeleid is een lichtend voorbeeld voor alle andere landen. Wie logisch nadenkt begrijpt dat eenieder die de toekomst van onze kinderen en kleinkinderen werkelijk ter harte gaat, geen grotere claim mag leggen op de toekomst dan het doorgeven van de eigen plek. Met andere woorden: tweekindpolitiek is nodig voor wie onze planeet leefbaar wil houden. Ook het overheidsbeleid moet zich hieraan aanpassen en direct overgaan op een tweekindbeleid. Met ingang van 2020 zouden kinderbijslag, toelagenbeleid, studiefinanciering etc. rigoureus de tweekindnorm moeten volgen. Gaat heen en vermenigvuldigt u, maar niet meer dan één keer.