Recensie

Funky Khruangbin schuurt tegen liftmuziek aan

Pop Hoe eenvoudig en gestript de muziek ook klinkt, het is heel makkelijk om van Khruangbin te houden.

Khruangbin tijdens een optreden in Engeland in 2016. Foto Andrew Benge

Wanneer je als trio instrumentale nummers speelt zonder al te veel variatie moet je iets verzinnen om het publiek bij de les te houden. Een pruik op je hoofd bijvoorbeeld, zodat de gitarist dezelfde pony voor de ogen heeft hangen als de bassiste. Ook sensuele kniebuigingen of het proosten tijdens een drumbreak doorbreken de algehele cool van het concert. Elke verandering wordt met gejuich onthaald in het Utrechtse Ekko, maar niet uit verveling. Hoe eenvoudig en gestript de muziek ook klinkt, het is heel makkelijk om van Khruangbin te houden.

Het Texaanse trio vernoemt zich naar het Thaise woord voor vliegtuig en begon met een gedeelde liefde voor Thaise funkcassettes. Op het nieuwe album Con Todo El Mundo is het muzikale globetrotten verbreed en zijn in het gitaarspel ook Afrikaanse, Arabische en Caribische invloeden hoorbaar. Bas en drum zorgen voor een constante basis van jazzy funk en soulbreaks, de grooves waar hiphop-producers naar zoeken in platenbakken. Dat warme muzikale bad werd in Ekko zo onderkoeld geserveerd dat het leek alsof er nouvelle vague-cinema werd gepresenteerd met de soundtrack van een blaxploitation film.

Wie eenmaal accepteert dat Khruangbin op funky wijze tegen de liftmuziek aanschuurt kan weinig anders dan zich laten meeslepen naar een wereld vol verwijzingen naar verwante stijlen. Getuige de uitverkochte shows en de vraag naar kaartjes zijn veel Nederlandse muziekliefhebbers bereid zich daaraan over te geven. En de band maakt niet zomaar liedjes, er is goed over nagedacht. De vocalen komen meestal niet verder dan een zucht of een kreun, Khruangbin heeft met enkele nummers waarin ze meer variatie toelaten wel degelijk hitgevoeliger materiaal. Tegen het einde van de avond wordt het hoofdknikken zowaar even afgewisseld door een paar meespringende toehoorders op de aanstekelijke groove van ‘Maria También’ en het Afrikaanse gitaartje van ‘Evan Finds the Third Room’. Nummers die deze zomer nog wel eens op een festivalweide kunnen klinken.